"Έξυπνα" ρούχα σε ρόλο ψυχολόγου!

Αν  αυτή η μόδα εξαπλωθεί, τότε οι ψυχολόγοι θα χάσουν σημαντικό μέρος από την πελατείας τους! Η αιτία θα είναι τα νέα «έξυπνα» ρούχα,  που είναι φτιαγμένα έτσι ώστε να αναλύουν τη διάθεση του κατόχου τους και να κάνουν ό,τι μπορούν για να του τη φτιάξουν. Πώς γίνεται αυτό; Τα ρούχα είναι εφοδιασμένα με ηχεία και οθόνες που παίζουν αυτομάτως τραγούδια ή δείχνουν λέξεις και εικόνες, που τα ρούχα «κρίνουν» ότι θα βελτιώσουν τη συναισθηματική κατάσταση του «αφεντικού» τους!

Τα πρωτότυπα αυτά ρούχα, διαθέτουν ειδικούς ηλεκτρονικούς ασύρματους αισθητήρες που παρακολουθούν τη φυσιολογία του κατόχου τους, μεταξύ άλλων την θερμοκρασία, την αναπνοή, την κατάσταση του δέρματος και το ρυθμό της καρδιάς του. Τα ρούχα συνδέονται με μια απομακρυσμένη βάση δεδομένων που αναλύει τα στοιχεία και καταλήγει σε ένα συμπέρασμα σχετικά με τη συναισθηματική κατάσταση του ανθρώπου. Στη συνέχεια, δίνει εντολή να ενεργοποιηθεί το κατάλληλο πολυμεσικό περιεχόμενο (multimedia).

Τα καινοτομικά ρούχα, που παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στο συνέδριο Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών του Μόντρεαλ, έχουν δημιουργηθεί από την Μπάρμπαρα Λέιν του καναδικού πανεπιστημίου Κονκόρντια και τη Τζάνις Τζέφερις των Digital Studios του βρετανικού Κολλεγίου Goldsmiths, σύμφωνα με το BBC.

Τα πρωτοποριακά ρούχα, έχουν κατασκευαστεί από υφάσματα στα οποία έχουν ενσωματωθεί διάφοροι ασύρματοι αισθητήρες, οι οποίοι στέλνουν τα στοιχεία που συλλέγουν σε μια απομακρυσμένη βάση δεδομένων μέσω σύνδεσης Ίντερνετ ενός «έξυπνου» κινητού. Όταν γίνεται «διάγνωση» ότι ο κάτοχος του ρούχου είναι ψυχικά…πεσμένος, τότε η βάση δεδομένων στέλνει στα ρούχα πολυμεσικό περιεχόμενο (τραγούδια, λέξεις, εικόνες) και τα ρούχα αναλαμβάνουν να το προβάλλουν, ώστε να φτιάξουν τη διάθεση του προσώπου. Για να το πετύχουν αυτό, τα ρούχα είναι εφοδιασμένα με μικρές οθόνες LED και μικροσκοπικά ηχεία. Τα κείμενα μπορεί να περιλαμβάνουν ακόμα και προ-ηχογραφημένα μηνύματα από συγγενείς και φίλους.

 

Ανακτήθηκε από http://www.protothema.gr

Τα «πάντα» είναι στο μυαλό μας

Ο εγκέφαλος μας μπορεί να εφεύρει θεωρίες, να κατασκευάσει διαστημόπλοια, να ισορροπήσει σε τεντωμένο σχοινί, να συνθέσει μουσική. Είναι «αυτός» που μας δίνει τη συνείδηση του ποιοι είμαστε. ο ανθρώπινος  εγκέφαλος συνιστά ο,τι πιο πολύπλοκο υπάρχει στο σύμπαν και, ταυτόχρονα, τη μεγαλύτερη πρόκληση για να τον γνωρίσουμε. 

 Για εκατοντάδες χρόνια, ο άνθρωπος προσπαθεί να κατανοήσει αυτό το μοναδικό σύστημα πληροφοριών και δεξιοτήτων που αποκαλούμε εγκέφαλο και που, εξαιτίας του, προσδιοριζόμαστε ως έμφρονες. Αυτό το έξοχο εργαλείο του hommo sapiens -sapiens, είναι το αποτέλεσμα μιας εξελικτικής πορείας 500 εκατομμυρίων ετών, κάτι σαν ένα θαυμαστό επίτευγμα της φύσης, που έχει τη δυνατότητα να σκέπτεται με 60 χιλιόμετρα την ώρα!

Και αν ακόμη και σήμερα κάποιοι συνάνθρωποι μας ενδεχομένως …πιθηκίζουν με ποικίλους τρόπους – δικαιώνοντας τον Δαρβίνο – η αλήθεια είναι, πως η κοινή μοίρα που είχαμε με τους ανθρωποειδείς πιθήκους άλλαξε, όταν ο εγκέφαλος μας ξεπέρασε τα 770 κυβικά εκατοστά. Και όταν, πριν δύο με τέσσερα εκατομμύρια χρόνια στην Αιθιοπία, κάποιος μακρινός προπάππους μας τόλμησε να περπατήσει όρθιος. Αυτό ήταν το Big Bang του ανθρώπινου είδους.

Χάρη στην όρθια στάση, ο εγκέφαλος αναπτύχθηκε κι έτσι η «δικτατορία» των γονιδίων -που επιβάλλει στους διάφορους ζωντανούς οργανισμούς συγκεκριμένες λειτουργίες και χαρακτηριστικά – ανετράπη. Τη θέση της πήρε μια εντελώς καινούργια, που αύξησε τον όγκο του ανθρώπινου εγκεφάλου στα 900 κυβικά εκατοστά και μας διαφοροποίησε οριστικά από τα υπόλοιπα είδη. Όμως, το ανθρώπινο μυαλό δεν έπαψε ποτέ να εξελίσσεται. Απόδειξη, ότι τα τελευταία 2 εκατομμύρια χρόνια, ο εγκέφαλος μας τριπλασιάστηκε σε όγκο. Και έπεται συνέχεια…

Τα 7 «μυστήρια» του εγκεφάλου

Av όμως η νόηση ήταν αποκλειστικά και μόνο συνάρτηση του μικρού ή μεγάλου μεγέθους του μυαλού, τότε οι ελέφαντες θα ήταν ιδιοφυΐες και οι φάλαινες θα σχεδίαζαν ταξίδια στο διάστημα. Αυτό που κάνει τη διαφορά, δεν είναι μόνο το μέγεθος, αλλά και η εσωτερική δομή και λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Σύμφωνα με τους νευροεπιστήμονες οι εγκεφαλικές λειτουργίες που «εκτόξευσαν» τον άνθρωπο από τη λάσπη στα αστέρια, παραμένουν έως ένα σημείο, μυστηριώδεις.

1. Αποθήκευση πληροφοριών:

Φαίνεται πως κωδικοποιούνται με τη μορφή ηλεκτρικών σημάτων της τάξης χιλιοστών του Volt. O ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ικανός να αποθηκεύσει αμέτρητες πληροφορίες, τόσες που ακόμα οι επιστημονικοί υπολογισμοί αδυνατούν να προσδιορίσουν. Όμως, η λειτουργία της μνήμης είναι πεπερασμένη. Επιπλέον, εξαρτάται από το επίπεδο συγκέντρωσης μας. Όσο πιο σύνθετος είναι ο κόσμος στον οποίο ζούμε και όσο πιο «ρουτινιάρικη» γίνεται η καθημερινότητα, το αποτέλεσμα είναι οι πληροφορίες να μην αποθηκεύονται αποτελεσματικά, οπότε να «ξεχνάμε». O μηχανισμός της κωδικοποίησης των πληροφοριών και η συγκρότηση της μνήμης, αποτελούν ωστόσο ένα από τα μεγαλύτερα και αναπάντητα ερωτήματα για το πελώριο σύμπαν του μυαλού.

2. Περί Ευφυΐας:

H ικανότητα για καλύτερες νοητικές επιδόσεις σε συγκεκριμένες δοκιμασίες, δηλαδή η ευφυΐα, δεν μπορεί να εξηγηθεί προς το παρόν από έναν και μόνο μηχανισμό ή μια μόνο νευρολογική περιοχή του εγκεφάλου. Έτσι, πολλοί υποστηρίζουν πως η ποσοτικοποίηση της, μέσω του δείκτη νοημοσύνης (IQ) και οι δοκιμασίες μέτρησης της, είναι αλληλένδετες με την εποχή και τον κόσμο που έχουμε δημιουργήσει και δεν αντιπροσωπεύουν κάποια βιολογική διαφορά μεταξύ των ατόμων. Με άλλα λόγια, λένε ότι το IQ μετρά αυτό που εμείς θα ζητήσουμε να μετρήσει. Σίγουρα ένα υψηλό IGU όπως αυτό μετριέται σήμερα, εξασφαλίζει καλύτερη προσαρμοστικότητα του ατόμου στο περιβάλλον -έστω και με υποκειμενικά κριτήρια. Το λάθος είναι να θεωρείται a priori, ότι το IQ καθορίζεται βιολογικά στον άνθρωπο.

3. H αντίληψη του χρόνου:

‘Ένα απλό παράδειγμα για το πώς το μυαλό παίζει παιχνίδια με τη διάσταση του χρόνου, είναι να κοιτάξετε στον καθρέφτη το αριστερό σας μάτι και μετά να μεταφέρετε το βλέμμα σας στο δεξί. To «παράδοξο» είναι, ότι ενώ εσείς δεν βλέπετε τα μάτια σας να κινούνται, η πραγματικότητα φαίνεται σαν να μεταβαίνει από τη μια οπτική στην επόμενη, στιγμιαία. Αυτό είναι το τρικ.

O χρόνος δεν γίνεται άμεσα αντιληπτός από τον εγκέφαλο, σε αντίθεση με τις τρεις διαστάσεις στο χώρο, για τις οποίες διατηρεί μια αρκετά καλή ενημερότητα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Δεν το γνωρίζουμε. Το αποτέλεσμα είναι, η αίσθηση του χρόνου για τον καθένα από εμάς, να είναι υποκειμενική και συχνά απατηλή. Μια έξοχη δικαιολογία, αν αργείτε συστηματικά στα ραντεβού σας…

4. Τι είναι η συνείδηση;

Πρόκειται για το «Ιερό Δισκοπότηρο» της Νευροεπιστήμης στις μέρες μας. Αφορά στη συναίσθηση του ποιοι είμαστε, την προσωποποίηση των συναισθημάτων μας και την ικανότητα να αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας. Ήδη 2500 χρόνια πριν, ο Αλκμαίων ο Κροτωνιάτης, θεωρούσε ότι η συνθετική και συντονιστική λειτουργία του εγκεφάλου, αποτελούσε διακριτικό γνώρισμα του ανθρώπου από τα άλλα ζώα.

H συνείδηση είναι ένα ενδεχομένως άχρηστο- από εξελικτική άποψη- βίωμα. Διότι υπάρχει πάντα εκ του αποτελέσματος μιας νοητικής λειτουργίας, π.χ. συνείδηση μιας παρόρμησης μας. Με την ευρύτερη αυτή έννοια, μπορεί να συνιστά μια ειδικού τύπου ανάμνηση. Οι επιστήμονες πάντως, συνεχίζουν να αναζητούν συγκεκριμένες περιοχές που ενεργοποιούνται στον εγκέφαλο και αντιστοιχούν στον μηχανισμό της συνείδησης.

5. Τα συναισθήματα:

Μπορεί να τα τοποθετούμε συμβολικά στη θέση της καρδιάς, όμως τον εγκέφαλο έχουν το αρχηγείο τους. Σε αντίθεση με το βίωμα, όπου οι ανώτερες εγκεφαλικές λειτουργίες-ομιλία, πράξη, σχεδιασμός, υπολογισμοί- ελέγχονται από τη βούληση μας, το συναίσθημα φαίνεται ότι είναι ανεξέλεγκτο και ότι αναδύεται χωρίς συνειδητή προσπάθεια, ή κάποιες φορές, ίσως και ενάντια σε αυτήν. Είναι πιθανό, η χημική ισορροπία να ευθύνεται για τα διάφορα συναισθήματα μας. Όπως και με τη συνείδηση, ο μηχανισμός των συναισθημάτων ανήκει στα δύσκολα προβλήματα της επιστήμης.

6. Ύπνος και όνειρα:

Κι όμως. Περνάμε το 1/3 του χρόνου μας στον «παράξενο» κόσμο του ύπνου. O ύπνος συνιστά μια ενεργητική δραστηριότητα για τον εγκέφαλο, ο οποίος δεν περνάει από το «On» στο «Off», όπως σβήνει η τηλεόραση.

Όσο κοιμόμαστε, μένει ξύπνιος και συνεχίζει να εργάζεται συγκροτημένα, με σκοπό να αναπληρώσει τα μεταβολικά αποθέματα του και να οργανώσει σε αναμνήσεις τις εμπειρίες που αποκτήσαμε σε εγρήγορση. Τα όνειρα είναι, σύμφωνα με τον Freud, η «βασιλική λεωφόρος προς το ασυνείδητο». Αποθηκεύονται με ανάλογους μηχανισμούς, όπως οι κανονικές μνήμες. Σε τι χρησιμεύουν όμως τέτοιες μνήμες, που ούτε αναγκαίες είναι, αλλά ούτε προέρχονται κι από χρήσιμες εμπειρίες; Προς το παρόν, δεν υπάρχει θεωρία ν   που να εξηγεί το φαινόμενο ικανοποιητικά.

7. Πού οφείλεται το deja -vu:

Μπαίνετε για πρώτη φορά σε έναν χώρο ή μιλάτε με κάποιον και ξαφνικά -παρ’ ότι αντιλαμβάνεστε ότι κάτι : τέτοιο είναι αδύνατον- έχετε την αίσθηση πως το έχετε ξαναζήσει. Δεν πρόκειται για κάτι το μεταφυσικό, αλλά για το φαινόμενο του deja -vu ή αλλιώς του «ήδη βιωθέν». Μια ερμηνεία του φαινομένου είναι, πως αν μια εμπειρία φτάσει στο ένα ημισφαίριο του εγκεφάλου ελάχιστα νωρίτερα από ότι στο άλλο, μπορεί να αποτυπώσει μια ανάμνηση, η οποία και προκαλεί το deja vu από το δεύτερο. Έτσι, οι επιστήμονες υποψιάζονται πως το deja-vu προέρχεται από τον ανταγωνισμό μεταξύ των δύο ημισφαιρίων του εγκεφάλου,

της Έλενας Κιούρκτση

Ανακτήθηκε από http://networkedblogs.com/4mixZ

Η ζωή μια διαφήμιση...

Ανακτήθηκε από http://tvxs.gr

Οι λέξεις που ‘πονάνε’ τον εγκέφαλο

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι λέξεις που περιγράφουν πόνο είναι ικανές από μόνες τους να προκαλέσουν αυτή την αίσθηση, καθώς ο εγκέφαλος αντιδρά στα λόγια με τον ίδιο τρόπο που…
θα αντιδρούσε στον σωματικό πόνο.

Η έρευνα έγινε στο γερμανικό Πανεπιστήμιο Φρίντριχ-Σίλερ της Ιένας και δημοσιεύθηκε στην ιατρική επιθεώρηση «Ρain». Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν λειτουργικό μαγνητικό τομογράφο για να εξετάσουν 16 υγιείς ανθρώπους την ώρα που επεξεργάζονταν λέξεις σχετικές με την εμπειρία του πόνου, όπως «βασανιστικός ή εξαντλητικός πόνος», «ο πόνος με παραλύει» κ.λπ.

Παράλληλα άκουγαν λέξεις με αρνητική χροιά, οι οποίες όμως δεν σχετίζονται με την αίσθηση του πόνου, όπως «βρώμικος, αηδιαστικός» κ.λπ. Η έρευνα «φωτογράφισε» τα κέντρα επεξεργασίας του πόνου στον εγκέφαλο, τα οποία ενεργοποιήθηκαν μόνο την ώρα που άκουγαν τις σχετικές λέξεις. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η διατήρηση της ανάμνησης μίας επώδυνης κατάστασης στον εγκέφαλο βοηθά τον άνθρωπο να αποφύγει την επανάληψή της στο μέλλον. Ο Τόμας Βάις, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Ιένας, επισημαίνει πως τα αποτελέσματα της έρευνας έχουν σημασία για τους πάσχοντες από διαταραχές που προκαλούν χρόνιο πόνο, καθώς φαίνεται πως η συζήτηση της κατάστασής τους με τους γιατρούς ή τους οικείους τους επιδεινώνει τα συμπτώματα και εντείνει την αίσθηση του πόνου.

Ανακτήθηκε από http://endiaferonta.com

Ο πραγματικός πλούτος

Ένας αναζητητής το βράδυ ήρθε στην άκρη του χωριού και ήθελε να κοιμηθεί κάτω από ένα δέντρο. Ξαφνικά εμφανίστηκε ένας χωριάτης και φώναξε:
– Την πέτρα! Δώσε μου την πολύτιμη πέτρα!
– Ποια πέτρα; δεν κατάλαβε ο αναζητητής.
– Χθες τη νύχτα είδα όνειρο όπου ήρθε ο Σίβα και μου είπε για να ‘ρθω στην άκρη του χωριού και ο αναζητητής θα μου δώσει μια πέτρα που θα με κάνει πλούσιο για όλη μου τη ζωή.
Ο αναζητητής άνοιξε τη σακούλα του και έβγαλε από μέσα μια πέτρα.
– Ίσως ο Σίβα εννοούσε αυτό το διαμάντι, είπε ο αναζητητής, το βρήκα χθες το βράδυ μέσα στο δάσος. Παρ’ το, είναι δικό σου.
Ο χωριάτης με περιέργεια κοιτούσε μια την πέτρα, μια τον αναζητητή. Κρατούσε στα χέρια του το μεγαλύτερο διαμάντι του κόσμου! Είναι πλούσιος και ευτυχισμένος!
Στο σπίτι ο χωριάτης όλη τη νύχτα προσπαθούσε να κοιμηθεί, αλλά δε μπόρεσε. Το πρωί πήγε και ξύπνησε τον αναζητητή και του είπε:
– Πάρε το διαμάντι και δώσε μου αυτό το πλούτο που έχεις μέσα σου και χάρη στο οποίο με τέτοια ευκολία αποχωρίστηκες απο το διαμάντι. 

 

Ανακτήθηκε από http://anthropinessxeseis.blogspot.com

Η ζήλεια «σκοτώνει» τον γάμο - αλλά όχι την σχέση!

Λένε πως όποιος αγαπάει παιδεύει και ενίοτε ζηλεύει _ αλλά αν η ζήλεια εκδηλώνεται εντός γάμου, είναι πολύ πιθανότερο να «σκοτώσει» τον έρωτα και να αποξενώσει το ζευγάρι, προειδοποιούν επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Αϊόβα.

«Οι όρκοι της αιώνιας αγάπης μπορεί να εντείνουν τον αντίκτυπο της ζήλειας, επειδή στον γάμο τείνει να υπάρχει πολύ υψηλότερο επίπεδο δέσμευσης και κοινές "επενδύσεις" όπως τα παιδιά, τα περιουσιακά στοιχεία και ο κοινωνικός περίγυρος», λέει ο επικεφαλής ερευνητής δρ Αντονι Πάικ, επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του πανεπιστημίου.

«Έτσι, η ζήλεια του ενός συντρόφου ηχεί πολύ πιο προσβλητική και πολύ πιο σοβαρή απ' ό,τι σε μια σχέση η οποία δεν δεσμεύεται από έναν γάμο».

Η μελέτη του δρος Πάικ και των συνεργατών του, η οποία δημοσιεύεται στην «Επιθεώρηση Μελέτης του Σεξ» (JSR), έδειξε πως όταν δεν υπεισέρχεται η ζήλεια, τα τρία στα τέσσερα παντρεμένα ζευγάρια δηλώνουν ιδιαίτερα ικανοποιημένα από τη συναισθηματική πλευρά του γάμου τους.

Όταν όμως εμφανίζεται η ζήλεια, η συναισθηματική ικανοποίηση κάνει... ελεύθερη πτώση: μειώνεται κατά περισσότερο από 50% για τους παντρεμένους. Ωστόσο, ο αντίκτυπος δεν είναι τόσο ισχυρός για τους ανύπαντρους. Οπως έδειξε η μελέτη, γι' αυτά τα ζευγάρια η μείωση στη συναισθηματική ικανοποίηση είναι κατά μέσον όρο 8%.

Ψυχικό «συμβόλαιο»

Για τα παντρεμένα ζευγάρια «υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο "ψυχικό συμβόλαιο", το οποίο εμπεριέχει σημαντικές προσδοκίες και υποχρεώσεις», λέει ο δρ Πάικ. «Οτιδήποτε αντιβαίνει τους όρους αυτού του "συμβολαίου" προκαλεί αντιδράσεις, το μέγεθος των οποίων εξαρτάται από τον βαθμό της εμπιστοσύνης που μοιραζόταν το ζευγάρι κατά το παρελθόν, αλλά και από το πόσο δεσμευμένο ένιωθε και από το πόσες κοινές "επενδύσεις" είχε κάνει».

Μαζί του συμφωνεί η δρ Γουέντι Μ. Τρόξελ, επίκουρη καθηγήτρια Ψυχιατρικής & Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ, η οποία μελετά τα χαρακτηριστικά των σχέσεων και τον αντίκτυπό τους στην υγεία.

«Η σεξουαλική απιστία αλλά και η υποψία της σεξουαλικής απιστίας αποτελούν ισχυρό πλήγμα για την οποιαδήποτε σχέση δέσμευσης», λέει. «Οσα διακυβεύονται είναι μακράν μέγιστα εντός του γάμου, επειδή οι προσδοκίες όσον αφορά την εμπιστοσύνη, την πίστη και τη μονογαμία συνήθως κορυφώνονται μετά τον γάμο».

Η μελέτη

Στη νέα μελέτη συμμετείχαν 681 ετεροφυλόφιλα ζευγάρια, άλλα εκ των οποίων ήταν παντρεμένα, άλλα συζούσαν και άλλα είχαν μεν σχέση αλλά δεν μοιράζονταν μια κοινή στέγη.

Οι ερευνητές ρώτησαν τους εθελοντές εάν είχαν αισθανθεί ζήλεια για τον/την σύντροφό τους και εάν ένιωθαν ευτυχισμένοι μαζί τους, ενώ τους ζήτησαν να συμπληρώσουν ειδικά ερωτηματολόγια που αφορούσαν την ποιότητα της σχέσης και τις συνήθειες που είχαν με τους συντρόφους τους.

Οι απαντήσεις που έδωσαν οι εθελοντές σε αυτά τα ερωτήματα διαλύουν επίσης έναν «μεγάλο μύθο των σχέσεων», όπως τον χαρακτηρίζει ο δρ Κένεθ Ν. Λίβαϊ: ότι η απιστία και η ζήλεια μπορεί να τονώσουν την ερωτική ζωή του ζευγαριού.

«Η μελέτη έδειξε πως όταν ο ένας σύντροφος παραδέχεται ότι ήταν άπιστος, μειώνεται κατακόρυφα η επιθυμία του άλλου συντρόφου να έρθει σε ερωτική επαφή μαζί του, ακόμα και αν η απιστία δεν οδηγήσει στο τέλος της σχέσης», λέει ο δρ Λίβαϊ, ο οποίος είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Ψυχολογίας του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνιας.

«Το πιο σημαντικό, όμως, εύρημα είναι πως η ζήλεια μπορεί να οδηγήσει σε ακρότητες, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η σωματική και ψυχολογική κακοποίηση του συντρόφου».

Υπάρχει και η... καλή

Ολα αυτά όμως δεν σημαίνουν πως η ζήλεια δεν έχει απολύτως τίποτα να προσφέρει σε μία σχέση.

«Σε χαμηλά επίπεδα, η ζήλεια μπορεί να "δέσει" ακόμα περισσότερο το ζευγάρι, διότι σε τέτοια περίπτωση αποτελεί ισχυρή υπενθύμιση τού πόσο πολλά σημαίνουν ο ένας για τον άλλο», εξηγεί η δρ Τρόξελ. «Εντούτοις, εάν αυξηθεί η έντασή της ή καταστεί χρονία, η ζήλεια έχει τη δύναμη να υπονομεύσει το αίσθημα ασφάλειας και σταθερότητας του γάμου, κλονίζοντάς τον συθέμελα».

Σε κάθε περίπτωση, «το κλειδί είναι να συζητάει το ζευγάρι για τα συναισθήματά του, να τα εξωτερικεύει και εν ανάγκη να ζητήσει βοήθεια από έναν σύμβουλο γάμου», συνεχίζει η δρ Τρόξελ. «Τα ζευγάρια που κατορθώνουν να μαθαίνουν τρόπους εξωτερίκευσης της ζήλειας τους, ισχυροποιούν στο τέλος τη σχέση τους, γιατί μιλάνε για ένα θέμα το οποίο αποτελεί _ ακόμα και σήμερα _ ταμπού: την απιστία, είτε είναι φανταστική είτε πραγματική».

Ανακτήθηκε από http://ygeia.tanea.gr

Ένα τσιγάρο που δεν το γουστάρω

του Άλκη Γαλδαδά

Έχοντας ήδη με τις στιβαρές της αποφάσεις βάλει με την πλάτη στο χώμα τους φαρμακοβιομηχάνους, με τους απατεώνες κοπιωδώς συνταγογραφούντες γιατρούς λιώμα και αφού έλυσε με τον καλύτερο τρόπο και τα προβλήματα των νοσοκομείων, με το δίκιο της, όπως θα έλεγε κάποιος, τι άλλο θα της έμενε να κάνει; Να τινάξει τα χώματα από επάνω της, σημάδια μιας άγριας πάλης με τους κακούς του χώρου και κάνοντας ένα μικρό διάλειμμα μέσα σε φωτοχυσία και εκχυλίζουσα αίγλη να προσφέρει στο λαό την τσιγαρο-απαγόρευση. Να έχουν τα ραδιόφωνα και τα τηλε-νέα να δοξάζουν. Αυτοί που το οργάνωσαν πιστεύουν πως έπεισαν; Χώρια που όταν ανεβάζεις το φόρο στα τσιγάρα για να εισπράξεις περισσότερα λόγω εκτάκτου ανάγκης την ίδια στιγμή το ρίχνεις στην απαγόρευση; Και οι προβλέψεις για τα έσοδα;

Δεν είμαι περιπτεράς, ούτε και καπνιστής. Καθόλου όμως δεν ενοχλούμαι από όποιον κάθεται μαζί μου και θέλει να καπνίσει. Έφθασα πλέον, χωρίς συμφέρον και όφελος, να συμπαθώ τους καπνιστές διότι βρίσκω ότι οι μη-καπνιστές τους συμπεριφέρονται πλέον με άκρως αντιπαθητικό και επιθετικό τρόπο. Ας υπάρξει επιτέλους μια απαγόρευση με λογικούς όρους, (ενόσω το αλκοόλ θα ρέει ανεμπόδιστα) αλλά ας αφήσει το Υπουργείο τα πολιτικάντικα για το κάπνισμα. Δεν σου δίνουν την εντύπωση ανθρώπων που ενδιαφέρονται να αφήσουν κάτι ουσιαστικό. Ας κατεβάσουν κάποια καινούρια ιδέα για το κάπνισμα των νέων κάτω των 18 ετών και ας προσπαθήσουν για κάτι ουσιαστικό. Αφού στους νέους έπρεπε να πέσει το μεγάλο βάρος της όποιας εκστρατείας. Να το ξέχασαν επάνω στη βιασύνη τους να προλάβουν τις κάμερες για να δείξουν ότι κάνουν κάτι κι εκείνη την ημέρα;

Βρέθηκα όμως το Σάββατο και σε μια έκθεση οικολογικών προϊόντων. Αν και δεν θα το περίμενε ο επισκέπτης μιας τέτοιας έκθεσης, μεταξύ άλλων ακατανόητων για τη σχέση τους με την οικολογία «υπερβατικών» προϊόντων, διαφήμιζαν και πουλούσαν αυτά τα λεγόμενα «ηλεκτρονικά τσιγάρα». Έχουν το σχήμα κανονικού τσιγάρου, ακόμη και λαμπάκι κόκκινο να υποκρίνεται την κάφτρα του αληθινού, μπαταρία να ζεσταίνει αμπούλες με ένα μείγμα νικοτίνης με γλυκερίνη, προπυλενογλυκόλη και κάποια ακόμη χημικά, επιστόμιο και τα ακολουθεί η διαβεβαίωση πως δεν χρειάζεται να ψάχνεις για τασάκι. Διότι δεν βγάζει καπνό, δεν μένεις και με τη γόπα στο χέρι. Μόνο το υγρό στην αμπούλα θερμαίνεται και γίνεται… καπνός, που τον ρουφάς ενώ συνεχίζει να κουβαλάει όλα τα άσχημα της νικοτίνης. Τα e-cigarettes όπως λέγονται σε κάποιες χώρες, θεωρείται ότι πρέπει να υπακούουν στις ίδιες απαγορευτικές διατάξεις με τα… παραδοσιακά ενώ σε άλλες δεν επιτρέπεται καν να περάσουν τα σύνορα. Προς μεγάλη λύπη κυρίως των Κινέζων που θεωρείται ότι κατέχουν και το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας γι’ αυτά.

Καλό λοιπόν είναι να γνωρίζουμε ότι:
• Το εντελώς ακίνδυνο τσιγάρο ακόμη δεν βρέθηκε (και φαντάζομαι ότι όταν βρεθεί δεν θα πρέπει να λέγεται τσιγάρο)
• Στο ηλεκτρονικό δεν έχεις τα προϊόντα της καύσης από το χαρτί
• Ούτε όμως με το ηλεκτρονικό θα αποφύγεις τον καρκίνο του πνεύμονα αν είναι να σ’ εύρει το κακό ή την αγγειοσυστολή που προκαλεί η νικοτίνη.
• Δεν έχουμε καθόλου προδιαγραφές ποιότητας για ένα αντικείμενο που έχει σχέση με την υγεία μας. Δηλαδή και αν ακόμη παραχθεί κάποτε ένα σωστό προϊόν θα πέσει στο χύμα μαζί με τα άλλα.
• Θα πρέπει να ισχύουν στο μέλλον οι ίδιες απαγορεύσεις με τα χάρτινα τσιγάρα ή άλλες;
• Κάθισαν οι αρμόδιοι του Υπουργείου να σκεφθούν τι είναι επιτέλους αυτό το νέο προϊόν; Να δημιουργήσουν στη συνέχεια και τον αντίστοιχο νόμο με τους όρους για την πώληση και διακίνησή του. Μόνο σκέφθηκαν πώς θα κλέψουν λίγα λεπτά δημοσιότητας ακόμη;.
• Σε μερικά φαρμακεία τους ρωτάς: «Μα είναι ακίνδυνο;» «Ναι, βέβαια», σου απαντούν και σε κοιτούν κατευθείαν στα μάτια, γιατί μερικοί το πιστεύουν κιόλας.
• Και το πιστεύουν μάλλον και οι διοργανωτές των εκθέσεων με οικολογικά προϊόντα όπως αυτοί οι σουρεαλιστές στην ecolife στο Γκάζι που με τα πράσινα τηγάνια και τα ολικής αλέσεως καρβέλια αντάμα είχαν και το ηλεκτρονικό τσιγάρο.
• Και αυτά όλα χωρίς κάποιος επίσημος οργανισμός να έχει βγάλει μια πιστοποίηση ότι δεν έχουν και άλλες επιπτώσεις στην υγεία. Εδώ δηλαδή δεν είναι πια πλάκα το «η νεκροψία θα δείξει» αλλά πολιτική(!)
• Και τέλος μια απορία: πώς ακριβώς θα φορολογούνται αυτά τα προϊόντα; Σαν τσιγάρα ή σαν ψηστιέρες;

Φαντάζομαι πως μέχρι την επόμενη επέτειο, οι ρέκτες της δημοσιότητας εκεί στο Υπουργείο θα έχουν λύσει αυτό το πρόβλημα για να ασχοληθούν και με το αμέσως δυσκολότερο, το πώς δηλαδή μοιράζεις σε δυο συμπαθή τετράποδα και το άχυρό τους. Ή μήπως η σειρά είναι αντίστροφα;

Ανακτήθηκε από http://www.protagon.gr