Το 51% των νέων θέλει να φύγει από Ελλάδα

Σε έρευνα που διενήργησε η εταιρία FOCUS BARI για λογαριασμό του News 247 , αποτυπώνεται η τάση των νέων ανθρώπων για μετανάστευση σε χώρα του εξωτερικού, η δραστική μεταβολή στη ζωή των νέων ανθρώπων, η τάση για δυναμική αντίδραση με συμμετοχή σε μαζικές διαδηλώσεις, η πολιτικοποίησή τους, η δυσπιστία ότι, παρά τα μέτρα, η αξιοκρατία και η πάταξη της διαφθοράς θα μείνουν απλώς όνειρα και η βαθιά επίδραση της κρίσης στην κοινωνική, οικογενειακή και σεξουαλική τους ζωή.

Η έρευνα, που αφορά την πιο ενεργή ηλικιακή ομάδα που είτε εισέρχεται τώρα στην αγορά εργασίας είτε βρίσκεται ήδη μέσα σε αυτή και καλείται να αντιμετωπίσει ένα πρωτόγνωρο περιβάλλον και να διαχειριστεί τη ζωή της με τα νέα οικονομικά δεδομένα.Ευρήματα
Σε 67% ανέρχεται το ποσοστό των νέων που έχει αλλάξει τα μελλοντικά του σχέδια, ενώ οι μισοί (51% ηλικίας 23-27 ετών) εξετάζουν σοβαρά το ενδεχόμενο να εγκαταλείψουν την Ελλάδα και να εγκατασταθούν σε κάποια χώρα του εξωτερικού.
Η τάση φυγής οφείλεται στη βίαιη αλλαγή πραγματικότητας, καθώς 8 στους 10 ερωτηθέντες (77%) σημείωσαν πως είδαν το εισόδημά τους να μειώνεται, ενώ για τους 4 στους 10 που έχουν ήδη μπει στην αγορά εργασίας, έχει αλλάξει η σχέση με τον εργοδότη τους, είτε με τις ελαστικές μορφές εργασίας, είτε με την απόλυση.
Εντυπωσιακό είναι και το ποσοστό 49% των νέων με υψηλή μόρφωση και εισόδημα, καθώς και το ποσοστό 46% όσων δεν έχουν ακόμη δεσμεύσεις (μόνιμο δεσμό ή εξαρτώμενα μέλη) που σκέφτεται να μεταναστεύσει.
Ειδικότερα στην έρευνα αναπτύσσονται θέματ όπως:
Η γνώμη των νέων για το πολιτικό σύστημα της χώρας
Το κλίμα που βιώνουν οι νέοι στις μεταξύ τους σχέσεις, στο σπίτι, στην επικοινωνία και τη συνύπαρξη με τον/την σύντροφό τους και στις σεξουαλικές τους σχέσεις
Η θέση των νέων απέναντι στην αξιοκρατία και τη διαφθορά
Η γνώμη των νέων για τα ΜΜΕ (πώς βλέπουν την ενημέρωση, από πού προτιμούν να ενημερώνονται)
Ταυτότητα της έρευνας
Πανελλήνια ποσοτική έρευνα στατιστικής φύσης Διεξαγωγή μέσω τηλεφωνικών συνεντεύξεων / CATI, Χρήση προκαθορισμένου ερωτηματολογίου με κλειστές ερωτήσεις & κλίμακες Πληθυσμός: Άντρες& γυναίκες, 18-35 ετών, πανελλαδικά Δείγμα: 800 άτομα, αντιπροσωπευτικά του παραπάνω πληθυσμού Τυχαία δειγματοληψία με quotas φύλου, ηλικίας, αστικότητας & περιοχών Στάθμιση των αποτελεσμάτων βάσει πληθυσμιακών στοιχείων της ΕΣΥΕ (2001)

Ανακτήθηκε από http://www.cosmo.gr

«Γράμμα σ' ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ» *

Μικρέ μου ή μικρή μου( τι ήσουν άραγε;) θα ερχόσουν στον κόσμο κάπου εκεί το φθινόπωρο, ένα σκληρό -όπως προβλέπεται- φθινόπωρο για την Ελλάδα.
(Ποιο καταραμένο άθροισμα στιγμών, συγκυριών και συμπτώσεων σου στέρησε τη ζωή; Πόσα χρόνια και από τι χτιζόταν το μίσος που σε αφάνισε; Τι σόι άνθρωποι είναι αυτοί που καίνε ανθρώπους; Νόμιζα ότι με τα κρεματόρια είχαμε τελειώσει.) Μικρέ μου ή μικρή μου, θα ήθελα να σου πω για ο,τι δεν θα γνωρίσεις, δεν σε άφησαν να γνωρίσεις...

Έχουμε μπει σε μια σκοτεινή στενωπό χωρίς κανείς να είναι ακόμη σε θέση να “δει” τι μας επιφυλάσσει το μέλλον. Κινούμενη άμμος η χώρα, κινούμενη άμμος και όσα συμβαίνουν έξω από αυτήν. Αν ερχόσουν στον κόσμο θα μάθαινες τι είναι τα συναισθήματα, τι κάνει τους ανθρώπους να είναι άνθρωποι. Θα μάθαινες τι είναι ο φόβος -πόσο φοβήθηκε άραγε η μανούλα σου παλεύοντας με τον καπνό και τη φωτιά;- Θα μάθαινες τι είναι αγωνία , τι είναι η αγανάκτηση, η οργή και ο θυμός , πώς νιώθουν χιλιάδες άνθρωποι στην Ελλάδα όλοι εκείνοι που φώναζαν το δίκιο τους ανεβαίνοντας αργά και συντεταγμένα το δρόμο που απέκτησε τελικά τη δική του ιστορία, τη δική σου ιστορία.

Η πραγματικότητα μας έχει ξεπεράσει. Τώρα βλέπουμε καθαρά ότι «ο Βασιλιάς είναι γυμνός». Αν ζούσατε εσύ και η μανούλα σου, θα σου διάβαζε το παραμύθι και θα γελούσες όπως όλα τα παιδιά όταν το πρωτακούν. Εμείς τώρα το συνειδητοποιήσαμε αλλά δεν μπορούμε να γελάσουμε, γιατί δεν είμαστε πια παιδιά. Η κοινωνία μας ωριμάζει απότομα, άγρια, βίαια και αυτό δύσκολα μπορεί κανείς να το αντέξει. Αν ερχόσουν στον κόσμο, θα μάθαινες και για την πολιτική. Όλοι είπαν λόγια συμπάθειας για ο,τι σας συνέβη -είμαι βέβαιη ότι ήταν ειλικρινή- αλλά γρήγορα ξαναμίλησαν τη γλώσσα που ξέρουν: «εσύ φταις, όχι εσύ φταις...» Δεν έχουν καταλάβει ότι η πραγματικότητα μας υπερβαίνει; Υπερβαίνει κόμματα και παρατάξεις. Δεν χωρούν πολιτικαντισμοί τύπου « χρειάζονταν τα μέτρα αλλά θα καταψηφίσω τα μέτρα τα οποία όμως δεσμεύομαι να τηρήσω». Ναι , μικρέ μου ή μικρή μου, έτσι μιλούν οι πολιτικοί στην Ελλάδα.

Θα μάθαινες ακόμη ότι υπάρχουν και αριστερές δυνάμεις που σαν να πέτρωσε η καρδιά τους: το μόνο που βρήκαν να πουν για τη μολότοφ που σε χάλασε ήταν κάτι ψελλίσματα περί οδυνηρού συμβάντος για να ασχοληθούν αμέσως με την προστασία της τιμής και της υπόληψης του κόμματός τους. Αλλά και ο κύριος στον οποίον ανήκει η τράπεζα που έγινε τάφος σας, μιάμιση γραμμή αφιέρωσε σε σας, ίσα ίσα να βγει από την υποχρέωση. Μετά είπε τον δικό του καημό.

Μικρέ μου ή μικρή μου, όλα είναι μπερδεμένα, καθένας νομίζει ότι κραδαίνει την αλήθεια του και αυτή αρκεί. Αν ερχόσουν στον κόσμο, θα αποκτούσες και εσύ τη δική σου αλήθεια αλλά μπορεί και μακάρι να μεγάλωνες σε μια Ελλάδα που θα πίστευε και θα μπορούσε να υπερασπιστεί τη συλλογικότητα. Οι πολιτικοί για τους πολίτες και οι πολίτες για την κοινωνία.

Ήθελα πάντως να σου πω ότι ξέρω πολύ κόσμο που λυπήθηκε αληθινά για ο,τι σου συνέβη, για ο,τι συνέβη στη μανούλα σου και στους συναδέλφους της. Τώρα είναι Άνοιξη, μια εποχή που δεν θα γνωρίσεις. Κρίμα! Γιατί ακόμη και στην καμένη από τις μολότοφ και τα χημικά Αθήνα όλο και κάποια νεραντζιά αφήνει το άρωμά της....Έτσι μυρίζει η ζωή, μικρό μου και αυτή πάντα θα νικάει. Ελπίζω...

*Τίτλος βιβλίου της Οριάννα Φαλάτσι

Ανακτήθηκε από http://www.protagon.gr

Οι Ελληνες στο ντιβάνι της κρίσης

Αγχος, αγωνία, κατάθλιψη: η απειλή χρεοκοπίας αλλάζει δραματικά τον ψυχισμό μας και το συλλογικό φαντασιακό

Tης Μαργαριτας Πουρναρα

Ζούμε πια σε μιαν άλλη Ελλάδα. Το σπρεντ, από μαλακό τυρί που απλώναμε στα ψωμάκια μας το πρωί –γιατί έτσι πρωτομάθαμε τη λέξη–, έγινε ένας απειλητικός οικονομικός δείκτης του οποίου η άνοδος θα μπορούσε να οδηγήσει τη χώρα σε πτώχευση. Η επίπλαστη ευφορία των εορτοδανείων ανήκει ολοκληρωτικά στο παρελθόν. Εξίσου και τα όνειρα για ένα απροβλημάτιστο μέλλον, καθώς πιστεύαμε ότι το βιοτικό μας επίπεδο θα μεγάλωνε με την ίδια ταχύτητα σαν τη φασολιά του Κοντορεβιθούλη. Ξαφνικά μοιάζουμε με παιδιά μπροστά σε εφιάλτη, ανήμπορα και φοβισμένα. Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα αν η χώρα είναι «απέραντο φρενοκομείο» ή απλώς νηπιαγωγείο, του οποίου η στέγη κατέρρευσε και η ζωή μας σπρώχνει σε μια βιαστική και βάρβαρη ενηλικίωση. Είναι πάντως σίγουρο ότι καλούμαστε να παρουσιάσουμε τον πιο ψύχραιμο, σοβαρό και υπεύθυνο εαυτό μας.

Η «Κ» απευθύνθηκε σε επτά ψυχίατρους, ψυχαναλυτές και ψυχοθεραπευτές διαφορετικών ηλικιών και σχολών, ζητώντας τους να μας περιγράψουν το ψυχολογικό υπόβαθρο του Νεοέλληνα, τι μας οδήγησε στην παρούσα δύσκολη κατάσταση, τις άμυνες που θα πρέπει να αναπτύξουμε έναντι του επερχόμενου άγχους από την απειλή των κεκτημένων μας. Αν η Ελλάδα της οικονομικής κρίσης ξάπλωνε στο ντιβάνι, τι λογής ασθενής θα ήταν και τι είδους θεραπευτική αγωγή θα χρειαζόταν;

Τα συμπεράσματα είναι ενδιαφέροντα. Η μετάθεση των ευθυνών, μια στάση που μας χαρακτηρίζει ως λαό, η καχυποψία πως τα προβλήματά μας εκπορεύονται από ξένα «κέντρα», οι ψευδαισθήσεις πως όλοι μάς οφείλουν, η έλλειψη γόνιμης αυτοκριτικής είναι η πηγή των δεινών. Η εκθεμελίωση του γνώριμου τρόπου ζωής μπορεί να οδηγήσει στην αγωνία, την κατάθλιψη, το πένθος, τις βίαιες ανατροπές σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο, αλλά ενδεχομένως και σε βαθιές αλλαγές που θα φέρουν ένα καλύτερο αύριο, με τους Ελληνες να ζουν σε επαφή με την πραγματικότητα και όχι στην γκλάμουρ φούσκα του αρχοντοχωριάτη.

Φοβισμένοι, εγκλωβισμένοι στον υλισμό, ανέτοιμοι να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση, δεν βλέπουμε με διαύγεια. «Τα τελευταία χρόνια, ο Ελληνας έζησε ψευδαισθητικά. Τώρα που ήρθε η κρίση, αντί να δει με ψυχραιμία τι συμβαίνει, κάνει μια μάχη χαρακωμάτων· λέει στον πολιτικό, στον γείτονα, στον εργοδότη: “Αλλαξε εσύ για να αλλάξω και εγώ”. Κανείς δεν κάνει το πρώτο βήμα», λέει ο ψυχίατρος Τάσος Δημόπουλος. Η ωρίμαση είναι μια χαμένη μάχη; Και βέβαια όχι. «Ολα αυτά δεν εκφράζουν μόνον αδιέξοδα. Μια επιθυμία για ζωή βρίσκεται επίσης σε λειτουργία μέσα στη διαδικασία μετάλλαξης του κοινωνικού δεσμού. Μια επιθυμία ως δύναμη ζωής κόντρα στην απόλαυση ως φορέα καταστροφής», τονίζουν οι ψυχαναλυτές Νασία και Ρεζινάλντ Μπλανσέ, μέλη του New Lacanian School.

Ο αδικημένος επιούσιος λαός

«Ως Ελληνες έχουμε τη βεβαιότητα ότι την ευμάρεια που ζήσαμε τα τελευταία χρόνια κάποιος μας την όφειλε. Τη δικαιούμασταν, είχε φτάσει η ώρα να την απολαύσουμε», επισημαίνει ο 37χρονος ψυχίατρος Τάσος Δημόπουλος, μέλος της Εταιρείας Φαινομενολογίας, Υπαρξιακής Θεραπείας και Ψυχανάλυσης με σπουδές στην Ιταλία. «Παρατηρώ τις μεγαλύτερες γενιές που πέρασαν την Κατοχή, τη χούντα, τους ανθρώπους που βίωσαν περιορισμό υλικών αγαθών και ελευθεριών. Παρά την απότομη άνοδο του επιπέδου ζωής, η απειλή της στέρησης είναι πάντα παρούσα και συνεπώς γεννάει την ανάγκη για συσσώρευση. Η γενιά μου από την άλλη ταυτίστηκε με το λάιφ στάιλ, τον απαρέγκλιτο μπούσουλα του περιοδικού Τύπου του ’90 για το πώς πρέπει να ντυνόμαστε, να φλερτάρουμε, να υπάρχουμε. Ο εύκολος πλουτισμός έγινε απόλυτη προτεραιότητα», μας εξηγεί.

«Μεγαλύτεροι και νεότεροι Ελληνες συσπειρωθήκαμε γύρω από την αντίληψη ότι ήμασταν οι αδικημένοι και ότι τώρα θα βγάλουμε επιτέλους τα σπασμένα ακόμα και αν είναι με τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, τις ρεμούλες, τον κοινωνικό αμοραλισμό. Η εθνική ταυτότητα του Νεοέλληνα δομήθηκε στη φαντασίωση του αδικημένου επιούσιου λαού. Η ιστορία αντιμετωπίστηκε ως εξαργυρώσιμο μουσειακό έκθεμα που θαυμάζουν οι ξένοι και συνεπώς μας οφείλουν την καλοπέρασή μας. Σαν να τους λέγαμε: “Εμείς δώσαμε στον πολιτισμό και στον κόσμο, τώρα θα μας δίνετε εσείς”», λέει ο Τάσος Δημόπουλος.

Ο κίνδυνος είναι πραγματικός

«Η κρίση και η αγωνία που φέρνει στους ανθρώπους δεν είναι ένα φαντασιωτικό πρόβλημα αλλά ένας πραγματικός κίνδυνος» εξηγεί ο πενηντάχρονος ψυχίατρος Γιάννης Ζέρβας με σπουδές στις ΗΠΑ. «Το τοπίο παραμένει θολό, βγαίνουν ειδικοί και λένε αντικρουόμενα πράγματα, μιλάνε για χώρες με οικονομικούς όρους επιχειρήσεων και επιτείνουν την ασάφεια. Κάποιοι δημοσιογράφοι ή ο ξένος Τύπος μάς κάνουν να αισθανόμαστε τα άτακτα παιδιά που τα τσάκωσαν να κάνουν σκανταλιές και μας το επισημαίνουν συνεχώς με γερμανική χαιρεκακία.

» Εδώ όμως δεν μιλάμε για ένα φυσικό πρόσωπο, ένα άτομο που έκλεψε και ως εκ τούτου πρέπει να αισθάνεται ένοχο. Υπάρχουν Ελληνες που ζούσαν από μίζες και λοβιτούρες και άλλοι που η μόνη τους παρασπονδία είναι ότι μπήκαν κάποτε ανάποδα σε μονόδρομο.

» Δεν μπορούμε να τους βάλουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι, να τους κάνουμε να αισθάνονται χάλια για το κατάντημα της χώρας. Η διάχυση της ενοχής δεν είναι καλός σύμβουλος. Οταν αποδεικνύεται ότι υπάρχουν ενορχηστρωμένα σχέδια κερδοσκόπων, υποθέσεις όπως της Γκόλντμαν Σακς, κομπίνες πλανητικού επιπέδου είναι δύσκολο να καθορίσει ο Ελληνας την ατομική του ευθύνη σε αυτήν την κοινωνία όπου η αφθονία είναι το ζητούμενο και που πολύ εύκολα σε βάζουν στο παιχνίδι του να θες όλο και περισσότερα. Μπροστά στην παγκόσμια οικονομική διαφθορά φαντάζουμε λίγο σαν τους φτωχοδιάβολους κατσαπλιάδες που θέλησαν να κρύψουν την ντροπή τους επειδή αισθάνονται λίγοι, αγοράζοντας τζιπ Καγέν. Οσο πιο μικρός και ταπεινωμένος νιώθεις μπροστά στους “μεγάλους” τόσο πιο πολύ θες να επιδειχθείς. Γι’ αυτό και η ελληνική κοινωνία προσπάθησε να γεμίσει αυτό το κενό με υλικά αγαθά» συμπληρώνει.

Ελλάδα, η εξαπατηθείσα κόρη

«Τι θα συμβουλεύατε να κάνουμε για να κατανικήσουμε το καθημερινό άγχος που γεννά η κρίση;» ρωτάμε τον ψυχίατρο Γιάννη Τσέγκο.

«Αγχος έχει κάθε όμηρος ληστείας για το πώς θα εξευρεθούν τα λύτρα. Αγχος φυσιολογικό, που ελπίζω και εύχομαι να μετατραπεί σε θυμό και οργή πολύ γρήγορα. Ο πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος λαός μας πληρώνει δάνεια από την εποχή του ’21 (“χρωστάμε τα δάνεια της Αγγλίας”)! Τώρα ζητάμε τα δάνεια από την Αμερική ή την Ευρώπη με ενοχοποιητικές σπόντες ότι ο λαός που έφαγε τα λεφτά πρέπει να πληρώσει με φορομπηχτικά μέτρα ή για “το τέλος της μεταπολίτευσης” χωρίς να προσδιορίζεται η έννοια της “μεταπολίτευσης”, ώστε να ξεχαστεί η αμερικανοκίνητη εθνική καταστροφή στην Κύπρο! Για να ξεχαστεί το ’40 και το ΕΑΜ έφτασαν μέχρι και εμφύλιο. Τώρα, μετά τα τανκς θα μας ρίξουν και στην αγκαλιά των banks!

» Ψυχολογικά η Ελλάδα πρέπει να μοιάζει με την κατ’ επανάληψιν, και από διαφόρους νταβατζήδες, εξαπατηθείσα κόρη! Ως πολίτης φρονώ ότι οι περισσότεροι συμπατριώτες επί του παρόντος πάσχουν από ένα είδος “αλτσχάιμερ”, το οποίο ενισχύεται ποικιλοτρόπως, από τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος, τη γρίπη, το timing της σύλληψης των τρομοκρατών, το ντιβιντί της πορνοστάρ, την ηφαιστειακή τέφρα κ. ά.! Η “πάθηση” διαιωνίζεται με τον αποπροσανατολισμό της μνήμης και όχι με υποσυνείδητες ή χαρακτηρολογικές ψυχιατρικές ή ψυχοθεραπευτικές καταστάσεις!

» Ομως, υπάρχει και άλλη Ελλάδα: όπως τα παιδιά και οι συγγενείς του 93χρονου παλιού Ελασίτη από το Νιοχώρι Υπάτης που το Πάσχα τον κήδεψαν στο χιονισμένο και ακατοίκητο χωριό τους, σύμφωνα με τις υποθήκες του: στην κηδεία, από την εκκλησία ώς το νεκροταφείο, προηγούνταν ο αγαπημένος του κλαριτζής που αυτοσχεδίαζε στη διαδρομή σκοπούς ηρωικούς και πένθιμους».

Εύκολο χρήμα και ατομισμός, γιατί ο Αλλος φταίει για όλα

«Η Ελλάδα είναι μια κοινωνία όπου συχνά τις ευθύνες τις φορτώνουμε στον Αλλο, τον Αλλο με Α κεφαλαίο όπως τον ορίζει ο Λακάν. Πρόκειται για τον Αλλο του πολιτισμού» λένε οι Νασία και Ρεζινάλντ Μπλανσέ, που έχουν ζήσει πολλά χρόνια στη Γαλλία. «Η βαρύτητα μετακυλίεται σε αυτόν, τον οποίο μπορεί να βιώνουμε ως διώκτη αλλά και ως φορέα του σφάλματος. Οταν δεν υπάρχει η απαραίτητη απόσταση από τον Αλλο, δεν είναι επαρκώς ορισμένη και η ευθύνη. Οταν ο αποχωρισμός δεν είναι ολοκληρωμένος, μπορεί να μεταφράζεται με το αίσθημα ότι αποτελούμε όλοι μια οικογένεια. Η καχυποψία συχνά επικρατεί στις κοινωνικές συναλλαγές. Ο καθένας προσπαθεί να είναι εκείνος που παίρνει από τον Αλλο ώστε να μην βρεθεί στη θέση εκείνου που τον κλέβουν. Το ιδεώδες του εύκολου χρήματος και ο ατομισμός ήταν κάτι που επικράτησε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Λειτούργησε βασικά ως υπερεγώ για την κοινωνία. Αυτό είναι το όνομα της λεγόμενης κρίσης αξιών».

Κακομαθημένα παιδιά

«Ο Ελληνας έχει το σύνδρομο του κακομαθημένου παιδιού που απαιτεί με ανυπομονησία, χωρίς συναίσθηση αν πρέπει να πάρει αυτό που ζητάει. Ιστορικά περάσαμε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα από τη στέρηση της Κατοχής στην ευδαιμονία του καπιταλισμού» εξηγεί η 29χρονη σύμβουλος ψυχοθεραπεύτρια Ειρήνη Γαρούφη, με σπουδές στο Λονδίνο. «Απέναντι στην κρίση υπάρχει μετατόπιση ευθυνών, θυματοποιούμαστε. Αυτός ο μηχανισμός προκαλεί μια αίσθηση μοιρολατρίας. Στοχοποιούμε τον άλλο, νιώθουμε αβοήθητοι και πιστεύουμε ότι δεν έχουμε έλεγχο της κατάστασης. Αφετέρου λόγω της εξωστρέφειάς μας ως λαός, διοργανώνουμε πορείες, διαδηλώσεις, θέλουμε να δηλώσουμε παρόντες σε συλλογικό επίπεδο, ενίοτε κατά τρόπο σπασμωδικό. Οταν όμως γυρίζουμε σπίτι, βιώνουμε το πρόβλημα μόνοι μας. Η μετάθεση των ευθυνών και η σπασμωδικότητα συχνά γεννούν και τη βία. Αντί να δούμε ότι είμαστε συνυπόλογοι, να κάνουμε αλλαγές, εκτονώνουμε την απελπισία και την ανημποριά μας».

«Η καθήλωση στην ανωριμότητα απορρέει από τον τρόπο που μεγαλώνουν τα παιδιά τους οι Ελληνίδες μάνες» λέει η 32χρονη ψυχοθεραπεύτρια Μαριαλένα Σπυροπούλου. Η αδυναμία τους να χειριστούν τα συναισθήματα, τη σεξουαλικότητα, την ανεξαρτησία κατά τρόπο άμεσο και αποτελεσματικό έχει άμεσο αντίκτυπο στην ανατροφή των παιδιών, τα οποία δεν αφήνουν να ωριμάσουν για να μη χάσουν τον ρόλο τους ως τροφοί. Οι Ελληνίδες μάνες δεν θέλουν ενήλικες, αλλά παιδιά. Ετσι και οι Ελληνες μεγαλώνουν συνέχεια με έναν κρεμάμενο μαστό που είναι πάντα εκεί, καλλιεργώντας την παιδικότητα, αποφεύγοντας και μεταθέτοντας ευθύνες. Πόσοι συμπατριώτες μας δεν αντιμετώπιζαν το Δημόσιο ως αυτόν τον μαστό που θα τους τρέφει μια ζωή; Είμαστε εθισμένοι σε μια διγλωσσία, στο διπλό μήνυμα σε όλα τα επίπεδα, όπου από τη μια φαινόμαστε αντιδραστικοί και ανεξάρτητοι και από την άλλη υπάρχει υπερπροστατευτισμός».

Αρνηση, θυμός, ενοχές

«Ο σημερινός Ελληνας φοβάται λοιπόν ότι θα χάσει όλα αυτά που θεωρούσε κεκτημένα χωρίς να έχει κάτσει να αναλογιστεί κατά πόσο ήταν ρεαλιστικό να τα αποκτήσει και να τα συντηρεί» λέει ο Τάσος Δημόπουλος. «Είναι σε άρνηση. Οπως τα άτομα που αντιμετωπίζουν ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας δεν πιστεύουν ότι έχουν ασθενήσει την ώρα που η αρρώστια τούς κατατρώει. Κανένας δεν μπήκε στον κόπο να δει πόσα βγάζει και αν μπορεί να συντηρήσει σπίτι, εξοχικό, δύο αυτοκίνητα, τόσες πιστωτικές κάρτες. Να ανήκει στη γενιά των 700 ευρώ, αλλά να αγοράζει το κινητό των 600 ευρώ. Κανείς δεν έκανε το τεστ της πραγματικότητας. Η απώλεια εργασίας, εισοδήματος, κοινωνικού στάτους φέρνει τα πάνω κάτω στις οικογένειες, γιατί αλλάζουν βίαια τα δεδομένα πάνω στα οποία οικοδομήθηκαν οι ισορροπίες. Μπορεί να έχουμε φαινόμενα καταθλίψεων, ακόμα και αυτοκτονίες», λέει ο νεαρός ψυχίατρος.

«Είμαστε υπό την επήρεια σοκ», υπογραμμίζει η Ειρήνη Γαρούφη. «Δεν έχουμε αντιληφθεί το μέγεθος των αλλαγών. Η Ελλάδα ως ασθενής θα ήταν κάποιος που έχει έντονη αίσθηση ανασφάλειας, φόβου και έλλειψη αυτοεκτίμησης, κρίση ταυτότητας από την κατάρρευση ενός μοντέλου ζωής που βασιζόταν στα υλικά αγαθά».

Ποιοι απειλούνται περισσότερο;

«Οι νέοι άνθρωποι είναι πιο ευάλωτοι στο άγχος της κρίσης. Οι έφηβοι, τα παιδιά που είναι στα 20 και 25 τους χρόνια, έχουν μεγαλώσει στο κουκούλι του λάιφ στάιλ, στην απληστία του χαρτζιλικιού, στο μέλλον που είναι φουσκωμένο με προσδοκίες, αγαθά, γκλάμουρ. Επίσης δεν έχουν καμιά εμπειρία στέρησης ή διαχείρισης κρίσεων», τονίζει η Ειρήνη Γαρούφη.

Η Μαριαλένα Σπυροπούλου θεωρεί ότι το άγχος πλήττει κυρίως την ηλικιακή ομάδα 30-40 ετών. «Η δική μας γενιά, των τριαντάρηδων, θέλησε να απεμπλακεί από τον στενό εναγκαλισμό με τους γονείς και τα φέρνουν έτσι οι συνθήκες που καταλήγει λόγω οικονομικής στενότητας στη σύσφιγξη των σχέσεων. Οπως δεν ήθελε τριβή με την πνιγηρή οικογένεια, έτσι παραμέρισε και την τριβή με την πολιτική. Περάσαμε μια ενηλικίωση σαν ένα μακρύ καλοκαίρι. Ναι μεν κάναμε σπουδές, εδώ ή στο εξωτερικό, εργαζόμαστε σκληρά από μικροί, γαλουχηθήκαμε με άλλα πρότυπα ευμάρειας και τώρα πρέπει να εμφανίσουμε άλλα “επιβιωτικά” χαρακτηριστικά».

Εγνοια για την κοινότητα

Γιάννης Ζέρβας: «Οι κρίσεις βγάζουν συμπεριφορές είτε ακραίου ατομικισμού είτε της ανάγκης για μια διαφορετικών όρων συνύπαρξη. Ας ευχηθούμε ότι σε αυτήν την τρικυμία δεν θα ξεχάσουμε τι θα πει κοινότητα, βάζοντας ο καθένας τα λεφτά του σε ξένες τράπεζες και αδιαφορώντας για τον διπλανό. Η κρίση δεν θα πλήξει με την ίδια σφοδρότητα τον καθέναν, αλλά η έξοδος από αυτήν θα έρθει μόνο αν τεθούν βάσεις από κοινού. Ως γιατρός λ. χ. δεν μπορώ να κατατρώγομαι με την αγωνία για την οικογένειά μου και να μην αναρωτιέμαι αν το ελληνικό κράτος έχει σκεφτεί πόσοι πολίτες απολυμένοι, απογοητευμένοι, εξοργισμένοι, θα χρειαστούν ψυχολογική υποστήριξη και πώς θα την καλύψουν οικονομικά».

Ανακτήθηκε από http://news.kathimerini.gr

Σταθερή αξία η Ελληνίδα γιαγιά ακόμη και στα... ξένα

Οσοι ταξιδεύουν συχνά τις έχουν συναντήσει σε κάποιο αεροπλάνο. Ο λόγος για τις Ελληνίδες «σούπερ» γιαγιάδες, που δεν διστάζουν να μετακομίσουν για λίγο ή πολύ σε άλλες χώρες, ώστε να στηρίξουν την οικογένεια των παιδιών τους. Καθώς όλο και περισσότεροι Ελληνες μεταναστεύουν για λόγους επαγγελματικούς στο εξωτερικό, αυξάνονται αντίστοιχα και οι μαμάδες που αποφασίζουν όψιμα να αλλάξουν τρόπο κατοικίας και ζωής. «Δεν ξέρω λέξη αγγλικά», μου εξομολογείται μία από αυτές σε μια πτήση Λονδίνο - Αθήνα, η οποία επιστρέφει στην πατρίδα έπειτα από τρίμηνη παραμονή, «συνεννοούμαι με νοήματα». Ωστόσο, δεν τίθεται θέμα άρνησης στις παρακλήσεις των «παιδιών». Η Ελληνίδα μάνα, την οποία εντοπίσαμε σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες αλλά και σε κάποιες ασιατικές, αναδεικνύεται σε... διαχρονική αξία. Παρ’ όλο το οργανωμένο σύστημα παιδικών σταθμών και φύλαξης βρεφών των ευρωπαϊκών πόλεων, φαίνεται ότι οι νέοι Ελληνες γονείς προτιμούν τη γιαγιά. Η προσφορά τους, που γίνεται πάντοτε με χαμόγελο, τις διαφοροποιεί από τις συνομήλικές τους στην υπόλοιπη Ευρώπη. «Για εκείνες τρίτη ηλικία σημαίνει ταξίδια και διασκέδαση, τα εγγόνια είναι λίγο-πολύ διακοσμητικά στη ζωή τους».

Η γέννηση του πρώτου εγγονιού σήμανε δέκα χρόνια «ξενιτιάς» στις Βρυξέλλες για την κ. Γεωργία Κομνηνού. «Οταν η κόρη μου έμεινε έγκυος, με ρώτησε αν θα μπορούσε να υπολογίζει στη βοήθειά μου», θυμάται σήμερα η 62χρονη γιαγιά. «Εκλεισα το ανθοπωλείο που είχα στην Αθήνα κι ετοίμασα τα μπογαλάκια μου», περιγράφει. «Προειδοποίησα, όμως, την κόρη μου ότι ο χρόνος που θα αφιέρωνα στην οικογένειά της θα ήταν δέκα χρόνια, από τα πενήντα έως τα εξήντα. Μετά ήθελα να ξεκουραστώ». Η κ. Γεωργία δεν θυμίζει, όμως, παραδοσιακές πεθερές. «Τους ξεκαθάρισα ότι δεν θα μέναμε στο ίδιο σπίτι. Μετά τους πρώτους μήνες, μετακόμισα μόνη μου σε άλλο διαμέρισμα».

Το ένα μωρό ακολούθησε το άλλο και τελικά η κ. Γεωργία βρέθηκε με τρία εγγονάκια στην καρδιά της Ευρώπης. Το ωράριό της, σκληρό, αφού συμπλήρωνε δωδεκάωρο, αλλά η πληρότητα που ένιωθε ήταν μεγάλη. «Πήγαινα τα παιδιά στο νηπιαγωγείο τους, μαγείρευα, έπαιρνα τα παιδιά από το σχολείο και συνεχίζαμε τις απογευματινές δραστηριότητες. Στα υπαίθρια πάρκα γινόμουν κι εγώ παιδί: έπαιζα μαζί τους με τις ώρες». Δωδεκάωρο η γιαγιά, 12ωρο όμως και η μαμά στην εργασία της.

«Πέρασα πολύ όμορφα»

Μη φανταστείτε, ωστόσο, ότι η κ. Γεωργία νιώθει πως «θυσιάστηκε» στον βωμό της οικογένειας. «Πέρασα πολύ όμορφα αυτή τη δεκαετία», λέει με νοσταλγία στην «Κ». «Συνδέθηκα με την ελληνική κοινότητα, όπου διδάχθηκα και γαλλικά, έκανα καινούργιους φίλους, είδα νέους τόπους». Οταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου κι επέστρεψε στην Ελλάδα, έπαθε «κατάθλιψη».

Ωστόσο, η κ. Γεωργία ήταν σαν τη μύγα μες στο γάλα. «Ισως η μοναδική γιαγιά σε όλες τις παιδικές χαρές της πόλης», λέει χαριτολογώντας, «τα παιδιά εκεί νομίζεις ότι μεγαλώνουν τελείως μόνα τους».

Στο μακρινό Ντουμπάι για την αγαπημένη της εγγονή και τα δισέγγονά της βρέθηκε για δύο μήνες η κ. Γεσθημανή Αθανασίου από τη Θεσσαλονίκη. «Τη Γεσθημανή τη μεγάλωσα εγώ, όσο οι γονείς της έλειπαν στη Γερμανία», εξηγεί η 79χρονη συνονόματη προγιαγιά. «Τώρα πια δεν είμαι τόσο ακμαία, αλλά υπέκυψα στην επίμονη πρόσκλησή της». Παρ’ όλες τις δυσκολίες –αφού η αποβίβασή της στο αεροπλάνο γινόταν με καροτσάκι λόγω κινητικών προβλημάτων η κ. Γεσθημανή παρέτεινε τη βίζα της, ώστε να μείνει δύο μήνες στο Ντουμπάι. «Πέρασα πολύ όμορφα, με είχαν στα πούπουλα», λέει με συγκίνηση. «Θα ήθελα να ήμουν νεότερη να τους βοηθήσω περισσότερο». Η δραστήρια προγιαγιά ανέλαβε το σιδέρωμα των ρούχων της 4μελούς οικογένειας και πέρασε πολλές δημιουργικές ώρες με τις δισεγγονές της, τεσσάρων και δύο ετών. «Τα παιδιά την αναζητούν συνεχώς», αναφέρει η νεαρή μητέρα, «νοσταλγούν τα παραμύθια που διάβαζαν μαζί».

Πεπειραμένη

Είχε αποφασίσει έπειτα από 43 χρόνια σκληρής δουλειάς και διαμονής στη Γερμανία να επιστρέψει στην Ελλάδα και να απολαύσει τις χαρές της τρίτης ηλικίας, αλλά τελικά δεν ήταν... «γραφτό». «Οταν τα παιδιά μου ζήτησαν βοήθεια, τα μάζεψα και πήγα πάλι στο Μόναχο», λέει στην «Κ» η 70χρονη κ. Αγγελική Καλαϊτζίδου. «Η νύφη μου ανέλαβε ένα φούρνο και κάθε μέρα φεύγει από τις 4 το πρωί. Κάποιος, όμως, πρέπει να ασχολείται με το νοικοκυριό και το καθημερινό μαγείρεμα», επισημαίνει. Ο εγγονός της είναι μεν 17 χρόνων, θέλει όμως κι αυτός το... κανάκεμά του. Φυσικά, για την κ. Χριστίνα αυτά δεν είναι δύσκολα πράγματα, αφού είναι μια πεπειραμένη γιαγιά και προγιαγιά. «Πάντα είχα κάποιον να προσέχω», διηγείται.

Ολη μέρα μαζί, στο Μόναχο

«Τα παιδιά μου ήταν λίγο σαν τις βαλίτσες, που τις αφήνεις όπου μπορείς», θυμάται η κ. Ελένη Τσακμάκη, που υπήρξε μετανάστης πρώτης γενιάς στη Γερμανία. «Εφθασα στο Μόναχο το 1961 με τα πρώτα συμβόλαια εργασίας», λέει στην «Κ». «Χωρίσαμε με τον άντρα μου για να μείνουμε στους καταυλισμούς που προορίζονταν για τους Gastarbeiter. Για παιδιά, βέβαια, ούτε λόγος... Οι Γερμανοί χρειάζονταν εργατικά χέρια, γι’ αυτό τα παιδιά αποκλείονταν από τα συμβόλαια». Η νεαρή, τότε, μητέρα εμπιστεύεται τα τρία παιδιά της στη γιαγιά τους. Σήμερα, γιαγιά η ίδια και προγιαγιά, αναπληρώνει «τη σχέση που δεν μπόρεσα να αναπτύξω με τα παιδιά μου, με τα εγγόνια μου». Με τις δύο μικρότερες εγγονές της, πέντε και επτά χρόνων, περνάει όλη την ημέρα: «Τους μαγειρεύω, τις συνοδεύω στο σχολείο και σε εκδηλώσεις, ζωγραφίζουμε και διαβάζουμε παραμύθια».

Στο σπίτι της γιαγιάς τα παιδιά μιλούν και διαβάζουν μόνο ελληνικά। «Εχω μεταμορφώσει το σπίτι μου σε ελληνικό σχολείο, θεωρώ χρέος μου να μεταφέρω στις νεότερες γενιές τον ελληνικό πολιτισμό», υπογραμμίζει η 72χρονη γιαγιά - συγγραφέας, που έχει βραβευθεί από τον δήμο του Μονάχου για τα βιβλία και τα θεατρικά της έργα, τα οποία είναι εμπνευσμένα από τη ζωή των Ελλήνων μεταναστών. «Ενα από τα βιβλία μου το έχει εικονογραφήσει η εγγονή μου!», λέει με καμάρι. «Δεν είμαι χαζογιαγιά, αλλά νομίζω ότι από τα έξι μου εγγόνια άλλα μου μοιάζουν εξωτερικά κι άλλα στο ταμπεραμέντο!».

Ανακτήθηκε από http://georgelaios.blogspot.com

Τα ψυχολογικά αίτια της τρομοκρατίας

Αν και η τρομοκρατία αποδίδεται κυρίως σε πολιτικούς, θρησκευτικούς και εθνικιστικούς λόγους, οι κοινωνικοί επιστήμονες από καιρό έχουν διαπιστώσει ότι η ιδεολογία δεν αποτελεί το μοναδικό κίνητρο της αποτρόπαιας πράξης και σίγουρα δεν είναι το σπουδαιότερο. Θα λέγαμε ότι περισσότερο δρα ως απενοχοποιητικό στοιχείο, ως μια πρόφαση για να εξιδανικευτούν τα προσωπικά κίνητρα, που κρύβονται πίσω από όλα αυτά. Η φτώχεια και η κοινωνική ανισότητα, το ιστορικό βίας σε μια κοινωνία, η αποτυχία των ειρηνευτικών προσπαθειών ή η έλλειψη κοινωνικού διαλόγου, ο ταξικός και φυλετικός διαχωρισμός, τα θρησκευτικά πάθη δεν μπορούν αποκομμένα να ερμηνεύσουν το προφίλ του τρομοκράτη και τις δυνάμεις που τον οδηγούν στο να δράσει περιθωριακά και ενάντια προς μια μια κοινωνική πραγματικότητα. Κάθε ιδεολόγημα θα μπορούσε να αποτελέσει αφορμή για μια τρομοκρατική πράξη: το περιβάλλον, τα δικαιώματα των ζώων, ο πόλεμος για το νερό ή τους πόρους, η προάσπιση των μεταναστών. Οι αφορμές μυριάδες και δεν εξηγούν γιατί όλοι οι πολίτες δεν καταφεύγουν στην τρομοκρατία, για να διαδηλώσουν τα αιτήματά τους απέναντι σε ένα ανάλγητο κράτος

Τα μέλη των τρομοκρατικών οργανώσεων αισθάνονται πως ανήκουν σε μια πολιτική, θρησκευτική ή εθνική ελίτ, ότι είναι οι εκλεκτοί που επιλέχθηκαν για να προτάξουν την ιδεολογία τους ως αντίβαρο στην κοινωνική αδικία. Κανείς δε γεννιέται βομβιστής, αλλά σε ένα κρίσιμο αναπτυξιακό στάδιο, κατά το οποίο υπερισχύει η ηθική του καλού ή του κακού, του άσπρου ή μαύρου οι μελλοντικοί τρομοκράτες εγκαθιδρύουν μια περίεργη και επικίνδυνη συλλογιστική: υπάρχει μόνο μια σωστή θεώρηση και πρέπει να την προασπίσουν με κάθε τρόπο, βγάζοντας πολλές φορές την οργή τους για κάθε προσωπική ματαίωση, απώλεια ή απογοήτευση που έζησαν. Ο σκοπός καθαγιάζει τα μέσα. Αν πρέπει κάποιοι αθώοι να χάσουν τη ζωή τους για το γενικό καλό, τότε οι παράπλευρες απώλειες δικαιολογούνται. Οι τρομοκράτες υποσυνείδητα αποκόπτωνται από τις υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες στις οποίες ανήκουν. Η οικογένεια, το επάγγελμα χάνουν τη σημασία τους και οι σύντροφοι μετατρέπονται σε δεύτερο σπίτι, σε αδέλφια, σε γείτονες, για τα οποία θα έδιναν και τη ζωή τους. Αποκτούν νέο ρόλο και προσωπική ταυτότητα με τη συμμετοχή τους σε μια τέτοια οργάνωση. Η αγάπη για την εσω-ομάδα μετατρέπεται σε μίσος για όσους δεν ανήκουν σε αυτήν, όπως ακριβώς ο τρομοκράτης για ένα πολιτικό σύστημα είναι ο μαχητής της ελευθερίας για ένα άλλο. Ο εαυτός νοηματοδοτείται μέσα από τις αξίες και τις δυναμικές της ομάδας, τις ιεροτελεστίες και την ιεραρχία της, τον ιδιότυπο γλωσσικό κώδικα, τα κοινά μυστικά, που μοιράζονται, τη γνώση ότι κάτω από το μανδύα της καθημερινότητας κρύβουν έναν ήρωα, που μπορεί να επηρεάσει την κοινωνική πορεία, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους πολίτες, που υπακούουν στις προσταγές της εξουσίας.

Οι τρομοκράτες είναι η κορυφή μιας πυραμίδας, που αποτελείται από όσους κατά κάποιο τρόπο συμφωνούν με την ιδεολογία τους. Εξάλλου να θυμάστε ότι οι πεποιθήσεις των τρομοκρατών συμπίπτουν πολλές φορές με αυτές του πολύ κόσμου, μόνο που είναι πιο ακραίες, ως προς την εφαρμογή τους. Όταν οι πολίτες απογοητευθούν από τις αδυναμίες μιας δημοκρατίας, μπορεί θεωρητικά να δουν τους τρομοκράτες ως μια εναλλακτική, ως ένα μηχανισμό εξισορρόπησης της κρατικής εξουσίας. Το μέλος μιας οργάνωσης που είναι ο εκτελεστής εκτονώνει την προσωπική του οργή. Αυτός όμως που σχεδιάζει τη βίαιη πράξη επιδιώκει να προκαλέσει πολύ μεγαλύτερη ζημιά, να διαπείρει το φόβο, την αμφιβολία, την αβεβαιότητα, τη δυσπιστία στον πολίτη πως το κράτος μπορεί να εγγυηθεί για την ασφάλεια και τη ζωή του. Οι τρομοκράτες επιβάλλουν έναν δυσβάσταχτο και πολυετή φόρο στην κοινωνία, το κόστος των μέτρων περιφρούρησης, τα οποία φροντίζουν με θεαματικά χτυπήματα να διακωμωδούν, διασύρωντας ακόμα περισσότερο την νόμιμα εκλεγμένη εξουσία. Το χειρότερο όμως είναι πως οι μηχανισμοί που αναπτύσσονται στα πλαίσια μιας τρομοκρατικής ενέργειας είναι παρόμοια με αυτά μιας πολεμικής μάχης: Ο τρομοκράτης αποξενώνεται συναισθηματικά από τα αποτελέσματα των πράξεών του, δεν κατανοεί τον πόνο, που προκαλεί, αποκόπτεται από την οδύνη των θυμάτων του. Μοιάζει με τον πιλότο ενός βομβαρδιστικού, που απασχολημένος με τη ρύθμιση των παραμέτρων της ρίψης μιας βόμβας, αγνοεί τον όλεθρο που επιφέρει. Όσο πιο δυναμικά αντιδράσει το σύστημα, τόσο μεγαλύτερη η επιτυχία του τρομοκράτη: Η στοχοποίηση πολιτών, το αστυνομικό κράτος, τα στερεότυπα, οι παρακολουθήσεις, η ένταση της κρατικής βίας αποτελούν την καλύτερη ένδειξη ότι πετυχαίνουν τους σκοπούς τους, ότι γίνονται υπολογίσιμη δύναμη και θεματοφύλακες της κοινωνικής δικαιοσύνης. Το αυταρχικό κράτος τρομοκρατεί και παράγει τρομοκράτες. Οι χειρότεροι αντίπαλοι των τρομοκρατών δεν είναι όσοι βρίσκονται στην αντίπερα όχθη, μα αυτοί που ιδεολογικά ανήκουν στην ίδια μεριά, αλλά επιλέγουν μη βίαιους τρόπους αντίδρασης και πάλης. Ο πιο αποτελεσματικός εχθρός τους είναι μια πολυσυλλεκτική και ανοιχτή στη διαφορετικότητα δημοκρατία. Οι έφηβοι που αντιμετώπισαν την αστυνομική βία σε μια διαδήλωση συναισθηματικά εμπλέκονται σε μια διαδικασία, που το επίσημο κράτος γίνεται αντιπαθές και οι πολέμιοί του συμπαθείς. Μερικοί από αυτους τους μαθητές θα προσεγγιστούν από μέλη ακτιβιστικών-αντιεξουσιατικών οργανώσεων, στις παρυφές των οποίων μπορεί οι τρομοκράτες να στρατολογούν υποψήφια μέλη. Ο προσυλητισμός μπορεί να γίνει και από έναν ερωτικό σύντροφο ή φίλο. Μετά από μια περίοδο δοκιμασίας κάποιοι από αυτούς θα ενταχθούν επίσημα στην τρομοκρατική οργάνωση και θα αποτελέσουν τους μελλοντικούς πυρήνες. Γι αυτό πολλοί ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι τα κίνητρα που εξωθούν κάποιο νέο εκτός κοινωνίας, κάλλιστα μορούν να τον οδηγήσουν στο να γίνει αναχωρητής ή τρομοκράτης

Δεν υπάρχει μέχρι στιγμής μια εμπεριστατωμένη θεωρία για την προσωπικότητα του τρομοκράτη. Ίσως γιατί η τρομοκρατία ανά ιστορική περίοδο ήταν διαφορετική. Όσες μελέτες διεξήχθησαν δεν βρήκαν κανένα στοιχείο που να διαφοροποιεί την προσωπικότητα του τρομοκράτη από αυτήν των υπολοίπων ανθρώπων. Παλαιότερα, στα πλαίσια της ψυχαναλυτικής θεώρησης πίστευαν ότι ο τρομοκράτης είναι ένας πληγωμένος ναρκισσιστής, ένας μεγαλομανιακός τύπος με επισφαλή αυτοεκτίμηση, με απορριπτικούς ή αυστηρούς, συντηρητικούς γονείς, που αρνείται κάθε κοινωνική πραγματικότητα, η οποία μπορεί να απειλήσει την αυτοεικόνα του. Μέσα του λανθάνει ένα διαχωρισμένο εγώ: από τη μια ένας ανίκανος, αποτυχημένος εαυτός (στο σχολείο, στην εργασία, στις ερωτικές σχέσεις) και από την άλλη ένας εξοργισμένος και απελπισμένος εαυτός, που πραγματώνεται μέσα από την συμμετοχή σε τρομοκρατικές ομάδες. Σε γενικές γραμμές, οι τρομοκράτες πολεμούν είτε για να καταστρέψουν τον κόσμο των γονιών τους είτε για να τον εκδικηθούν για όσες αδικίες οι αγαπημένοι τους υπέστησαν. Υπάρχει ο μύθος ότι οι τρομοκράτες προέρχονται πάντοτε από ευάλωτα στρώματα, που έχουν βιώσει την κοινωνική αδικία. Κι όμως πληθαίνουν οι διαπιστώσεις ότι πολλοί από αυτούς είναι άνθρωποι κοινωνικά προσαρμοσμένοι ή ακόμα και ευκατάστατοι και με φυσιολογική οικογενειακή, επαγγελματική και συναισθηματική ζωή. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας, που η συγκυρία πυροδότησε την αντικοινωνική συμπεριφορά. Το σίγουρο είναι ότι η ψυχολογία των μελών μιας οργάνωσης είναι διαφορετική από του ηγέτη της. Τα αίτια της ένταξης πολλά: Άλλοτε τα μέλη δεν έχουν καμιά άλλη κοινωνική διέξοδο. Η ανεργία, η χαμηλή μόρφωση, η πενία κάνουν τη βία μονόδρομο. Άλλοτε πάλι οι τρομοκράτες ως έφηβοι συστηματικά καλλιεργούσαν μια αντιεξουσιαστική κουλτούρα, εμπλέκονταν σε τροχαία αδικήματα, ανήκαν σε συμμορίες, φλέρταραν με τα ναρκωτικά, αλλά πάντοτε εμπνέονταν από την πατρική φιγούρα ενός ηγέτη-καθοδηγητή. Μερικοί από αυτούς ήταν υπεβολικά ντροπαλοί, χωρίς διεκδικητικότητα και κάποιοι άλλοι είχαν μεγάλες τεχνικές δεξιότητες, που αργότερα εκμεταλλεύτηκαν στην κατασκευή βομβών. Ο τρομοκράτης σπάνια δρα μόνος του. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, όπως σε αρκετές περιπτώσεις αεροπειρατών, συνήθως πρόκειται για ψυχιατρικές περιπτώσεις με βίαιους, αλκοολικούς γονείς, θρησκόληπτες μητέρες και τραυματική παιδική ηλικία. Συνήθως η άρνηση της κοινωνίας είναι αποτέλεσμα μιας υπέρμετρης ευαισθησίας, ο θυμός αποκύημα κοινωνικής προσβολής ή πόνου. Και σε κάθε περίπτωση αποδέκτης αυτού του θυμού είναι μια κοινωνία-θεατής παρά τα ίδια τα θύματα.

Ανακτήθηκε από http://epapanis.blogspot.com

Πρόβλημα... orthografias

«Στην Γ΄ Λυκείου άρχισα να γράφω greeklish αφενός γιατί εκείνη την περίοδο είχαν αρχίσει όλοι να χρησιμοποιούν τον συγκεκριμένο τρόπο κι αφετέρου γιατί εκείνο το διάστημα τα ελληνικά δεν συμβάδιζαν με την τεχνολογία. Τα περισσότερα προγράμματα ήταν στα αγγλικά, οπότε άφηνες το πληκτρολόγιο σε αυτή τη γλώσσα κι έγραφες τα πάντα με λατινικούς χαρακτήρες. Το είχα εφαρμόσει αρχικά στο ΜSΝ κι έπειτα στα μηνύματα του κινητού».

O Βαγγέλης Πελεκάνος είναι ναυπηγός- μηχανολόγος μηχανικός και επί επτά χρόνια έκανε χρήση του διαδεδομένου τρόπου γραφής greeklish όπου οι ελληνικές λέξεις αποδίδονται με λατινικούς χαρακτήρες. Οπως εξηγεί όμως, τους τελευταίους τρεις μήνες απέβαλε από την καθημερινότητά του κάθε στοιχείο αυτής της γραφής και χρησιμοποιεί παντού πλέον την ελληνική γλώσσα. «Αρχισα να παρατηρώ ότι κάθε φορά που χρειαζόταν να γράψω στα ελληνικά, δυσκολευόμουν. Εκανα εκφραστικά αλλά κυρίως ορθογραφικά λάθη. Ετσι, πήρα την απόφαση να μην ξαναχρησιμοποιήσω λατινικούς χαρακτήρες» λέει ο 25χρονος και προσθέτει ότι με τα greeklish ενώ αρχικά δίνεται η εντύπωση ότι γράφεις λιγότερο, στην πραγματικότητα ισχύει το αντίθετο. «Σε πολλές περιπτώσεις η αντιστοιχία των γραμμάτων αλλάζει, γίνεται διπλή. Οπως για παράδειγμα για να γράψεις το “θ” χρησιμοποιείς “th”. Ακόμα και στην όψη, όμως, ένα κείμενο γραμμένο στα ελληνικά είναι πιο ευανάγνωστο και εμφανίσιμο. Πλέον, έχω διορθώσει σε μεγάλο βαθμό τα ελληνικά μου και δεν νομίζω ότι θα ξαναγράψω greeklish».

Ερευνα του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας (με έδρα τη Φλώρινα), η οποία διενεργήθηκε την περασμένη σχολική χρονιά σε μαθητές όλων των βαθμίδων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης σε σχολεία της Κοζάνης και σε φιλολόγους, έδειξε ότι η χρήση των greeklish- σε πολλές περιπτώσεις από το δημοτικό- έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των ορθογραφικών λαθών στα γραπτά. Τα είδη των λαθών των μαθητών εντοπίστηκαν κυρίως στην παράλειψη τονισμού ή σημείων στίξης και τη χρήση αγγλικών σημείων στίξης, τον συνδυασμό ελληνικών και λατινικών γραμμάτων σε μία λέξη, ορθογραφικά λάθη (όπως “ο” αντί για “ω”), φωνητικά λάθη (ιδιαίτερα στους φθόγγους “ks” αντί για “ξ”), καθώς και σύντμηση λέξεων (“tespa” αντί “τέλος πάντων”, “tpt” αντί για “τίποτα”).

Οι φιλόλογοι δήλωσαν ότι συνάντησαν λέξεις γραμμένες σε greeklish σε γραπτά του σχολείου σε ποσοστό 64,3% και ότι παρατηρήθηκαν και μη αναμενόμενα λάθη, όπως αλλαγή χρόνου ή προσώπου στα ρήματα, αλλαγή πτώσης στα ουσιαστικά, αντικατάσταση λέξης με άλλη, με εντελώς διαφορετική σημασία. Συνολικά, το 77,4% των μαθητών χρησιμοποιούν τα greeklish, με αξιοσημείωτη αύξηση χρηστών από το γυμνάσιο στο λύκειο. Οι μαθητές που παραδέχτηκαν ότι τα χρησιμοποιούν στο γυμνάσιο φτάνουν το 67,8%, στο ΕΠΑΛ το 70,2% και στο ΓΕΛ 88,5%. Απ΄ αυτούς, περίπου το 50% τα χρησιμοποιεί από δύο έως και περισσότερα χρόνια, ενώ πάνω από το 63% καθημερινά ή πολλές φορές τη μέρα.

Δημοφιλέστερος λόγος χρήσης του συγκεκριμένου τρόπου γραφής είναι, σύμφωνα με τους μαθητές, η συνήθεια σε ποσοστό 83,9%. Ακολουθούν: εξοικονόμηση χρόνου 75,8%, χρήσιμο ή βολικό εργαλείο 71,4%, αποφυγή ορθογραφικών λαθών 38,7% και τάση της μόδας 33,9%. «Συμπιέζουμε τη γλώσσα»
Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο κ. Χαράλαμπο Στέρτζο, η μεγαλύτερη άνθηση των greeklish εμφανίστηκε στα sms, τα οποία διαδέχτηκαν λίγο αργότερα τα e-mails και το διαδικτυακό chat. «Η συγκεκριμένη τάση προήλθε από τους Αγγλους νεαρής ηλικίας, οι οποίοι άρχισαν να κόβουν λέξεις για λόγους συντομίας αλλά και μόδας και εξαπλώθηκε ευρύτερα μέσα από το δημοφιλές μουσικό κανάλι ΜΤV. Την αγγλική αργκό λοιπόν με κάποιες παραλλαγές ακολούθησαν και οι νεώτεροι Ελληνες, οι οποίοι υιοθέτησαν πλήρως τα greeklish είτε για συντομία είτε γιατί σε κάποιες συσκευές δεν υπήρχαν τα ελληνικά» εξηγεί ο κοινωνιολόγος.

«Κάποιες φορές τα greeklish παίζουν τον ρόλο της στενογραφίας, μιας και στην εποχή μας είναι λίγοι εκείνοι που τη γνωρίζουν. Συμβολοποιείς όμως τα πράγματα γιατί θέλεις να τα συμπυκνώσεις. Στην ουσία λοιπόν, τα greeklish αποτελούν συμπιεστή της γλώσσας μας, εμπεριέχοντας ωστόσο μία ασπίδα να κρύβεται κανείς γραμματικά, γλωσσικά και εκφραστικά, λανσάροντας ταυτόχρονα μία μόδα. Συν ότι είναι και βολικά» συνεχίζει ο κ. Στέρτζος, επισημαίνοντας ότι εκτός από μια σύντομη επικοινωνία, τα greeklish δεν βοηθούν τη γλώσσα ή τον πολιτισμό μας. «Μειώνοντας τις λέξεις, μειώνουμε ουσιαστικά και τον κόσμο μας, αφού τα όρια της γλώσσας μας είναι τα όρια του κόσμου μας».

ΕΡΕΥΝΑ

Δύο στους τρεις φιλολόγους δήλωσαν ότι συνάντησαν greeklish σε γραπτά του σχολείου!

«Ελληνική ιδιαιτερότητα που κρύβει κινδύνους»

«ΣΕ ΚΑΘΕ περίπτωση το λατινικό αλφάβητο είναι συνδεδεμένο με τη γλώσσα των νέων.

Θεωρείται ότι έχει πολιτισμικό κύρος, ότιέστω και λανθασμένα- ο κάτοχός του είναι εξοικειωμένος με τις ξένες γλώσσες», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Σταμάτης Μπέης, ερευνητής του Κέντρου Ερεύνης Νεοελληνικών Διαλέκτων και Ιδιωμάτων της Ακαδημίας Αθηνών.

«Η χρήση λατινικού αλφαβήτου για την απόδοση ελληνικών λέξεων είναι μία διαδικασία που κρύβει κινδύνους κι αυτό γιατί τα ελληνικά δεν έχουν επίσημη μεταγραφή.

Πρόκειται για έναν αυθαίρετο τρόπο γραφής, ο οποίος, παρά το αυξημένο του κύρος, δεν είναι ακριβής», επισημαίνει ο κ. Μπέης και προσθέτει ότι η μεγαλύτερη συνέπεια των greeklish είναι η κακή γνώση της επίσημης ορθογραφίας. «Η συγκεκριμένη τάση δεν είναι τόσο γενικευμένη σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Αρχισε τη δεκαετία του ΄70 και τα τελευταία χρόνια διαδίδεται όλο και περισσότερο. Αν παρατηρήσει κανείς επιγραφές καταστημάτων πριν από αυτή την περίοδο θα διαπιστώσει ότι με δυσκολία συναντώνται λατινικοί τίτλοι», λέει και παραθέτει ως παράδειγμα το εμπορικό κατάστημα «attica».

«Είναι σπάνιο σε ευρωπαϊκή χώρα το όνομα καταστήματος και πόσω μάλλον του μεγαλύτερου εμπορικού της χώρας να είναι γραμμένο με λατινικούς χαρακτήρες. Κάτι τέτοιο αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα».

Ανακτήθηκε από http://www.tanea.gr

Technorati Tags: σχολείο, κινητά, μαθητές, greeklish

Ιπτάμενα… ξενοδοχεία!

Οι στιγμές κατά τις οποίες η φαντασία γίνεται πραγματικότητα δεν θα μπορούσε να μας αφήσει ασυγκίνητους, ιδιαιτέρως όταν κατασκευάζονται ιπτάμενα και πολυτελέστατα ξενοδοχεία που δύνανται να αποτελέσουν τα οικολογικά μέσα του μέλλοντος.

Το «Aircruise», ένα «ξενοδοχείο στον ουρανό», που κατασκευάστηκε από την εταιρεία Seymourpowell, έχει σχεδιαστεί ώστε να μεταφέρει τους επιβάτες με πολυτέλεια, άνεση και στυλ.

Ο Nick Talbot, διευθυντής σχεδιασμού στη Seymourpowell, σημείωσε πως αυτή η ιδέα παρουσιάζει ένα εναλλακτικό όραμα για το μέλλον, όπου «το αργά θα αποτελεί το νέο γρήγορα».

«Μια πιο γαλήνια εμπειρία μεταφοράς θα προσελκύσει ανθρώπους που αναζητούν μια πιο στοχαστική διαδρομή, όπου η εμπειρία του ταξιδιού είναι πιο σημαντική από τη γρήγορη μετάβαση από το σημείο Α στο Β», προσέθεσε.

Δικαιώνει τον τίτλο του μεταφορικού μέσου του μέλλοντος, καθώς για την ανύψωσή του χρησιμοποιεί έναν συνδυασμό υδρογόνου και ηλιακής ενέργεια και δύναται να αγγίξει την ταχύτητα των 145 χιλιομέτρων ανά ώρα.

Το Aircruise έχει ύψος 265 μέτρων, διαθέτει διαμερίσματα, μοντέρνα μπαρ και όταν αρχίσει η εμπορική του εκμετάλλευση θα μπορεί να μεταφέρει 100 επιβάτες από το Λονδίνο στη Νέα Υόρκη εντός 37 ωρών. «Το αργό είναι το νέο γρήγορο» και η πράσινη ανάπτυξη τίθεται σε εφαρμογή…

Ανακτήθηκε από http://www.ask4.gr

Νταλκάδες : Το αύριο του σήμερα...

Αυτή η σύνοψη δεν είναι διαθέσιμη. Κάντε κλικ εδώ, για να δείτε την ανάρτηση.

Οι γυναίκες προκαλούν τους σεισμούς

Το έχουμε ξαναπεί και όχι εμείς πρώτοι άλλα ο θυμόσοφος αρχαίος ελληνικός κόσμος: Πυρ, γυνή και θάλασσα, τα τρία κακά του κόσμου. Αυτό σκέφτηκε και ένας ανώτατος ιερέας στο Ιράν και προέβη στην διαπίστωση ότι οι γυναίκες, εκτός όλων των άλλων, φταίνε που οι σεισμικές δονήσεις χτυπούν τόσο συχνά τη χώρα της Μέσης Ανατολής!

“Πολλές γυναίκες που δεν ντύνονται σεμνά και οδηγούν τους νεαρούς άνδρες σε πράξεις ακολασίας, διαφθείροντας τους και σκορπώντας τον αισθησιασμό στους δρόμους, αυξάνουν την πιθανότητα σεισμικών δονήσεων στο Ιράν” δήλωσε ο Ιρανός κληρικός, λίγο μετά την πρόβλεψη του ιρανού προέδρου Μαχμούντ Αχμαντινεντζάντ ότι τις επόμενες ημέρες θα χτυπήσει τη Τεχεράνη ισχυρός σεισμός.

Ο Χογιατολεσλάμ Καζέμ Σεντιγί, λίγο μετά τη λειτουργία, τόνισε ότι για να αποφευχθεί αυτός ο φοβερός σεισμός, πρέπει να “συνετιστούν οι νεαρές κοπέλες και να ντυθούν όπως επιτάσσει η Ισλαμική Δημοκρατία” δηλαδή από την κορυφή μέχρι τα νύχια.

Ειδικά στην Τεχεράνη, οι νέες κοπέλες όχι μόνο δεν φορούν πλέον μαντίλα, αλλά ντύνονται “δυτικά”, γεγονός που έχει εξοργίσει τους Ιρανούς ιερείς.

Πάντως, τις τελευταίες δύο δεκαετίες, οι σεισμολόγοι έχουν προειδοποιήσει την ιρανική κυβέρνηση για έναν πολύ ισχυρό σεισμό, ενώ μερικοί από αυτούς έχουν προτείνει να μετακινηυθεί η πρωτεύουσα του Ιράν σε μια περιοχή λιγοτερο σεισμογενή.

Ο ίδιος ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, πριν από δύο εβδομάδες είχε προβλέψει ότι θα χτυπήσει την Τεχεράνη ένας μεγάλος σεισμός, χωρίς όμως να δώσει συγκεκριμένη ημερομηνία. Μάλιστα, είχε προτείνει σε 5 εκατομμύρια πολίτες να μετακινήθουν για την “ασφάλεια” τους.

Ανακτήθηκε από http://www.cosmo.gr

Πως ο καιρός άλλαξε την ιστορία

Δεν αναφερόμαστε σε φαινόμενα όπως ο συσχετισμός της ηλιοφάνειας και της καλής διάθεσης, ή λόγου χάρη η ματαίωση πτήσεων λόγω κακών καιρικών συνθηκών. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τον αποδεκατισμό των κατοίκων της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ένα διάσημο έργο τέχνης, ένα συγκινητικό χριστιανικό ύμνο, έναν εμφύλιο και την πρώτη πτήση στον κόσμο. Τι κοινό έχουν όλα αυτά; Μα τα ευνοϊκά ή καταστροφικά καιρικά φαινόμενα!

1. Καιρός και πανούκλα

Όλα φαίνεται να ξεκίνησαν εν έτει 541 π.Χ, με την πρώτη εμφάνιση της θανατηφόρας νόσου. Η βουβωνική πανώλη της Ιουστινιανής εποχής έμελλε να εξαπλωθεί ταχύτατα, να οδηγήσει σε θάνατο τους μισούς περίπου κατοίκους της πανίσχυρης αυτοκρατορίας, αλλάζοντας για πάντα την ισορροπία των δυνάμεων στον τότε γνωστό κόσμο.

Αυτό που δεν είναι ευρέως γνωστό είναι ότι η εμφάνιση της πανούκλας σχετίζεται άμεσα με ένα απρόσμενο καιρικό φαινόμενο, το οποίο συνέβη μια δεκαετία νωρίτερα. Το 530 π.Χ, λοιπόν, ένα δραματικό καιρικό φαινόμενο είχε ως αποτέλεσμα να μην φτάνει στη γη η ηλιακή θερμότητα για πάνω από ένα χρόνο, αλλάζοντας δραματικά το οικοσύστημα.

Στην Ανατολική Αφρική η ξηρασία που επικράτησε οδήγησε στην καταστροφή των καλλιεργειών και, συνεπώς, στο θάνατο των τρωκτικών που τρέφονταν από αυτά. Μαζί, όμως, με τα τρωκτικά εξαφανίστηκαν και τα μεγαλύτερα αρπακτικά, των οποίων η βασική τροφή ήταν τα τρωκτικά. Όταν, λοιπόν, ένα χρόνο περίπου αργότερα την ξηρασία ακολούθησαν καταρρακτώδεις βροχές, το οικοσύστημα άρχισε σιγά σιγά να ξαναβρίσκει τις ισορροπίες του. Οι καλλιέργειες αναγεννήθηκαν με ταχείς ρυθμούς, όπως και τα τρωκτικά που τρέφονταν από αυτές.

Δεν συνέβη, όμως, το ίδιο με τα μεγαλύτερα αρπακτικά, τα οποία άργησαν να φτάσουν τον αρχικό τους αριθμό. Συνεπώς, ο αριθμός των ποντικιών αυξήθηκε κατακόρυφα, με αποτέλεσμα εν τέλει να γίνουν φορείς της πανούκλας. Όταν τα ποντίκια αυτά κατάφεραν να τρυπώσουν στα εμπορικά πλοία που γύριζαν τον κόσμο, η πανούκλα έφτασε στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

2. Η κραυγή του Munch: απλώς ένα καιρικό φαινόμενο

Όταν το 1883 το ηφαίστειο Krakatoa εξερράγη γεμίζοντας την ατμόσφαιρα με σκόνη και στάχτη, ο Munch βρήκε μια πηγή έμπνευσης: η συσσωρευμένη σκόνη επηρέασε την διάχυση του ηλιακού φωτός στην στρατόσφαιρα, με αποτέλεσμα να έχουμε τα δραματικά αυτά χρώματα στην ατμόσφαιρα κατά τη δύση του ηλίου.

Όταν το φαινόμενο αυτό, λοιπόν, έφτασε στη Βόρεια Ευρώπη και τις ΗΠΑ, ο Munch έσπευσε να το απεικονίσει στο διάσημο πλέον πίνακά του «Η Κραυγή».

Άραγε η πρόσφατη έκρηξη του ηφαιστείου της Ισλανδίας θα οδηγήσει κάποιον δημιουργό να μας δώσει πίνακα του βεληνεκούς της Κραυγής;

3. Amazing Grace και καταιγίδα

Το Amazing Grace είναι από τους αγαπημένους χριστιανικούς ύμνους παγκοσμίως. Λίγοι όμως γνωρίζουν ότι αν ο δημιουργός του John Newton δεν είχε πέσει πάνω σε μια φοβερή καταιγίδα, δεν θα είχαμε αυτή τη στιγμή το όμορφο αυτό τραγούδι.

H ιστορία έχει ως εξής: ο John Newton δεν ήταν παρά ένας νέος άντρας, ναύτης σε πλοίο το οποίο μετέφερε σκλάβους. Όταν το πλοίο αυτό, λοιπόν, έπεσε σε καταιγίδα, ο Newton υποσχέθηκε στο Θεό ότι αν κατάφερνε να επιβιώσει της θαλασσοταραχής θα αφιέρωνε τη ζωή του στην υπηρεσία του. Επέζησε, κράτησε την υπόσχεση του και σύντομα έγινε ιερέας. Ανάμεσα στους πολλούς ύμνους που έγραψε ως ιερέας ξεχωρίζει το Amazing Grace.

4. Πως ένας κεραυνός έσωσε τους αιχμαλώτους του Αμερικανικού Εμφυλίου

Από τους 600.000 ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους στον Αμερικανικό Εμφύλιο, το 10% δεν πέθανε στη μάχη. Αντιθέτως, βρήκαν τραγικό θάνατο ως αιχμάλωτοι στα διάφορα στρατόπεδα κράτησης αιχμαλώτων πολέμου.

Το πιο ξακουστό από τα στρατόπεδα αυτά ήταν το Camp Sumter στην Georgia. Ενώ το στρατόπεδο αυτό είχε τη δυνατότητα να «φιλοξενεί» έως 9.000 άτομα, στο αποκορύφωμα του πολέμου προσπαθούσαν να επιβιώσουν μέσα σε αυτό 30.000 άντρες. Τα αποθέματα νερού σύντομα μολύνθηκαν σε τέτοιο βαθμό που όποιος προσπαθούσε να ξεδιψάσει πίνοντας το νερό αυτό μολυνόταν με δυσεντερία και άλλες ασθένειες. Χωρίς νερό, λοιπόν, οι κρατούμενοι αντιμετώπιζαν βέβαιο θάνατο.

Μια νύχτα, όμως, η ισχυρή βροχόπτωση ξέπλυνε το στρατόπεδο από τα μικρόβια και τις ακαθαρσίες, ενώ το ίδιο βράδυ ένας κεραυνός έπεσε στο κοντά σημείο που βρίσκονταν τα αποθέματα νερού. Από τη βάση του κούτσουρου το οποίο χτύπησε ο κεραυνός ανάβλυσε φρέσκο νερό, το οποίο πιθανότατα προερχόταν από υπόγειο ρυάκι της περιοχής.

Οι χιλιάδες κρατουμένων είχαν σωθεί.

5. Πως ένα αεράκι έκανε τους Wright πρωτοπόρους

Όχι επειδή βοήθησε στην πτήση τους, αλλά γιατί φρόντισε να καταστρέψει τον ανταγωνισμό. Και εξηγούμεθα: ο Samuel P. Langley είχε κατασκευάσει πρώτος ένα είδος αεροπλάνου. Στις 8 Δεκεμβρίου του 1903, λοιπόν, αποφάσισε να δοκιμάσει την εφεύρεσή του. Κάλεσε τότε τον Τύπο, την τοπική πολιτική ηγεσία, ακόμα και μέλη του Κογκρέσου, τα οποία στοιβάχτηκαν στην αποβάθρα για να παρακολουθήσουν την ιστορική εκείνη στιγμή.

Όλα ήταν έτοιμα, και έμενε απλά να δοθεί το σύνθημα για να τεθεί σε λειτουργία ο καταπέλτης, ο οποίος θα «πέταγε στον αέρα» το μικρό αεροσκάφος. Όμως, την κρίσιμη στιγμή ένα δυνατό αεράκι προς την αντίθετη κατεύθυνση έφερε την καταστροφή. Η πλατφόρμα από την οποία θα απογειωνόταν το αεροσκάφος κλυδωνίστηκε, με αποτέλεσμα αυτό να πέσει με τη μύτη στη θάλασσα.

Όταν 9 μέρες αργότερα οι αδερφοί Wright ανακοίνωσαν τη δοκιμή του δικού τους αεροσκάφους κανένας ρεπόρτερ δεν το θεώρησε σημαντικό να παραβρεθεί...

Ανακτήθηκε από http://tvxs.gr

Ο καιρός της «κυκλικής» μετανάστευσης.

Ενα ατελείωτο πηγαινέλα φθηνών, εισαγόμενων εργατικών χεριών προτείνεται ως αντιστάθμισμα στην οικονομική κρίση.

Του Νίκου Βαφειάδη
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Τζαμαρος

Μετανάστες «αόρατοι», με περιορισμένα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, με «ημερομηνία λήξεως», προκειμένου να αποφεύγονται οι εντάσεις στις χώρες υποδοχής: να παραμένουν όσο υπάρχει ανάγκη για τα φθηνά εργατικά τους χέρια, να επαναπατρίζονται στη συνέχεια - και ξανά από την αρχή. Για να χρηματοδοτήσουν το πηγαινέλα, να δανειοδοτούνται από τράπεζες με χαμηλό τόκο και να εξοφλούν τις δόσεις τους με τα μεροκάματά τους. Αυτή είναι, με απλά λόγια, η «κυκλική μετανάστευση», που προτείνεται από ειδικούς επιστήμονες, εκπροσώπους μη κυβερνητικών οργανώσεων, κυβερνητικούς παράγοντες από όλο τον κόσμο αλλά και εργοδοτικές οργανώσεις και εταιρείες διαχείρισης εργατικού δυναμικού ως αντιστάθμισμα στην τρέχουσα οικονομική κρίση. «Η αμφίδρομη κίνηση ατόμων μεταξύ της χώρας προέλευσης και μιας άλλης χώρας ή χωρών, η οποία χαρακτηρίζεται από την επιστροφή και την επανάληψη», θεωρείται τριπλά επικερδής από τους υποστηρικτές της: για τις χώρες προέλευσης των μεταναστών, που διασφαλίζουν τη ροή εμβασμάτων για την ανάπτυξή τους, για τις χώρες υποδοχής, οι οποίες καλύπτουν τα εκάστοτε κενά στην αγορά εργασίας, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι οι προσωρινοί εργάτες θα φύγουν, αλλά και για τους εργοδότες που θα τους απασχολούν, λόγω -προφανώς- των χαμηλών μισθών.

Αυτά στη θεωρία. «Αυτά που προβάλλονται ως κέρδη της κυκλικής μετανάστευσης είναι τα ίδια με εκείνα των προγραμμάτων προσωρινής εργασίας: δεν αναγνωρίζουν τα δικαιώματα των εργαζομένων, αλλά τους μεταχειρίζονται ως δέματα τα οποία μπορούν να πουληθούν, με αντάλλαγμα την πρόσβαση στην αγορά εργασίας, όπου οι μισθοί είναι υψηλότεροι σε σχέση με τις χώρες προέλευσης», έλεγε πρόσφατα στο Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Μετανάστευστη, στην Αθήνα, η Ana Avendano, βοηθός του προέδρου της ΜΚΟ «Μετανάστευση και Κοινωνία» (AFL-CIO). «Το Πρόγραμμα Εποχικών Εργαζομένων στην Αγροτική Οικονομία του Καναδά (SAWP), που παρουσιάζεται ως υπόδειγμα, φέρνει 20.000 εργάτες από το Μεξικό, την Κεντρική Αμερική και τις χώρες της Καραϊβικής για εργασία σε καναδικά αγροκτήματα, επιτρέποντας στους εργοδότες να μην εφαρμόζουν τους εθνικούς νόμους για εργασία και ανθρώπινα δικαιώματα. Η κοινωνική ένταξη είναι ανύπαρκτη, οι εργαζόμενοι είναι αόρατοι για την ευρύτερη κοινωνία, οι εργοδότες προσπαθούν να συγκαλύψουν τους τόπους διαμονής, ώστε να μη διαμαρτύρεται η κοινότητα, με αποτέλεσμα οι μετανάστες να απομονώνονται και να περιθωριοποιούνται».

Πέρα από τις αντιρρήσεις, η πρόθεση είναι σαφής. Με πρόσχημα την καταπολέμηση της μαύρης εργασίας, που έχει προσλάβει παγκοσμίως πρωτοφανείς διαστάσεις, επιχειρείται η νομιμοποίηση ειδικών καθεστώτων που δεν θα υπόκεινται στους περιορισμούς της νομοθεσίας των χωρών υποδοχής. «Να εκμεταλλευτούμε την κινητικότητα, προκειμένου να καλυφθούν κενά στην αγορά εργασίας», προέτρεπε στο Φόρουμ της Αθήνας ο Γ.Γ. του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν. Η μείωση των φραγμών στις μετακινήσεις ανθρώπων θεωρείται πλέον προϋπόθεση για την ανάπτυξη από τον ΟΗΕ, ο οποίος προτείνει μεταρρυθμίσεις για τη μεγιστοποίηση των ωφελειών της μετανάστευσης, απλοποίηση των διαύλων που επιτρέπουν σε άτομα με περιορισμένες δεξιότητες να αναζητήσουν εργασία εκτός συνόρων. Η συγκεκριμένη κατεύθυνση βρίσκει απολύτως σύμφωνους και τους εργοδότες, που ζητούν ευέλικτη και επαρκή πρόσβαση σε εργατικό δυναμικό και σε δεξιότητες όποτε και όπως χρειαστεί, δηλαδή άμεσα, χωρίς γραφειοκρατικές διαδικασίες, με άδειες εισόδου και άμεση τοποθέτηση των μεταναστών στην εργασία. Hδη, άλλωστε, όλο και περισσότερες επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο χρησιμοποιούν εισαγόμενο εργατικό δυναμικό, το οποίο μπορεί να μετακινηθεί σχετικά γρήγορα σε περιοχές όπου υπάρχει η μεγαλύτερη ζήτηση.

«Η κινητικότητα δημιουργεί πρόοδο που θα πρέπει να την αξιοποιήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο», εκτίμησε ο αντιπρόεδρος της Ε.Ε. Ζακ Μπαρό. Πρότεινε και αυτός τη διευκόλυνση της κυκλικής μετανάστευσης, την ενημέρωση των μεταναστών στις χώρες τους για πιθανές θέσεις εργασίας στην Ε.Ε., την υιοθέτηση ενιαίου μεταναστευτικού κώδικα και τη συλλογή δεδομένων για το μεταναστευτικό προφίλ κάθε χώρας». Σημειώνεται ότι μείωση ή και κατάργηση των φραγμών στις μετακινήσεις ανθρώπων είναι ταυτόχρονα το κεντρικό αίτημα μιας στρατιάς διάφορων ΜΚΟ που ασχολούνται με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τους μετανάστες.

Υπολογίζεται από τον ΟΗΕ ότι αυτήν τη στιγμή υπάρχουν πάνω από 200 εκατ. μετανάστες παγκοσμίως -70 εκατ. στην Ευρώπη, 60 εκατ. στην Ασία, 50 εκατ. στη Βόρεια Αμερική-, ενώ αναμένεται ότι, μέσα στην επόμενη εικοσαετία, άλλα 500 εκατ. άνθρωποι θα μετακινηθούν από τη χώρα τους είτε ως πρόσφυγες είτε ως μετανάστες, κινδυνεύοντας να πέσουν θύματα των κυκλωμάτων διακίνησης και εμπορίας ανθρώπων και να εγκλωβιστούν σε ένα καθεστώς σύγχρονης δουλείας στις κατασκευές, στη γεωργία, στις υπηρεσίες καθαρισμού, συντήρησης και υγείας.

Χάρη σ' αυτούς, το εργατικό κόστος συμπιέζεται διαρκώς. Είναι χαρακτηριστικό ότι η εντυπωσιακή βελτίωση της παραγωγικότητας στις ΗΠΑ οφείλεται κυρίως στη μείωση του εργατικού κόστους: 5,2% σε ετήσια βάση, η μεγαλύτερη που έχει σημειωθεί ποτέ. Ομως, Αμερικανοί συνδικαλιστές καταγγέλλουν ότι στις ΗΠΑ οι εργολαβικές εταιρείες ενοικίασης εργαζομένων είναι ανεξέλεγκτες, δεν τηρούν ούτε τα στοιχειώδη εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα. Οι ίδιοι επισημαίνουν ότι, μετά το τέλος της «αξιοποίησής» τους, ορισμένοι μετανάστες μπορεί να μην έχουν καν τα χρήματα να γυρίσουν στην πατρίδα τους.

Στις αραβικές χώρες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Περσικού Κόλπου, οι μετανάστες είναι κατά κανόνα ευάλωτοι: προσωρινοί εργαζόμενοι με σύμβαση, βρίσκονται στο έλεος των εργοδοτών και δεν προστατεύονται από κανένα νόμο σε ό,τι αφορά μισθούς και συνθήκες εργασίας (καταστρατήγηση οκταώρου, φιλοξενία σε ασφυκτικούς «καταυλισμούς»). Την ώρα που το Ντουμπάι εγκαινίαζε το υψηλότερο κτίριο στον κόσμο, κανείς δεν ήξερε πόσοι εργάτες σκοτώθηκαν κατά την κατασκευή του. Ούτε πόσοι περίμεναν την «απελευθέρωσή» τους από κατασκευαστικές εταιρείες βυθισμένες στα χρέη, για να αναζητήσουν την τύχη τους αλλού.

«Καλύτερη ζωή στην Ελλάδα»

Μια τέτοια τύχη αναζητούν και όσοι καταφτάνουν στην Ελλάδα. Ο πρόεδρος της Ενωσης Μεταναστών Ελλάδας, Ζαν Ντανιέλ Κολομπανί, αποκάλυψε πρόσφατα ότι τα τελευταία χρόνια γίνεται και διαφήμιση της χώρας μας στο Πακιστάν και το Μπανγκλαντές: «Υπάρχει μια καλύτερη ζωή, υπάρχει μέλλον, θα'ρθετε να βάλετε τα παιδιά σας στα σχολεία, να σπουδάσουν κ.λπ., με ένα ποσό που αρχίζει από τις 4.000 - 5.000 ευρώ». Ο ίδιος ανεβάζει τον συνολικό αριθμό των μεταναστών που βρίσκονται στην Ελλάδα σε 2.500.000! Στην πραγματικότητα, κανείς δεν ξέρει. Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η υφυπουργός Εσωτερικών Θεοδώρα Τζάκρη, στη χώρα μας βρίσκονται 900.000 μετανάστες. Το ίδιο υπουργείο, ένα μήνα αργότερα, υπολόγισε πως είναι 1.060.000. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΟΗΕ, υπολογίζονται σε 1.133.000, δηλαδή στο 10,1% του συνολικού πληθυσμού. Ενα μικρό μόνο ποσοστό δουλεύει νόμιμα, οι υπόλοιποι παραμένουν ανασφάλιστοι με χαμηλό μεροκάματο μέσα σε άθλιες συνθήκες, με «όρους δουλοπαροικίας», όπως παραδέχτηκε πρόσφατα κυβερνητικός παράγοντας. Οι εκάστοτε νεοφερμένοι είναι διατεθειμένοι να εργαστούν με ολοένα και χαμηλότερο μεροκάματο, συμπιέζοντας τους μισθούς τόσο των ντόπιων όσο και των παλαιότερων μεταναστών, που έχουν με τα χρόνια ενσωματωθεί στην αγορά εργασίας, και προκαλώντας αλυσιδωτές αντιδράσεις. Στους ελάχιστους ελέγχους που πραγματοποιεί η ανύπαρκτη Επιθεώρηση Εργασίας, Αφρικανοί και Ασιάτες φυγαδεύονται από την πίσω πόρτα, τα βιβλία του IKA εξαφανίζονται. Τα γραφεία ενοικίασης εργαζομένων ανθούν, το προϊόν είναι «ακαταμάχητο», οι πελάτες απαλλάσσονται από ασφάλιση και λοιπές υποχρεώσεις. Ο τζίρος των δουλεμπορικών κυκλωμάτων πολλαπλασιάζεται, η δράση τους αποθρασύνεται, η παραοικονομία και η διαφθορά διογκώνονται.

Ταυτόχρονα, αυξάνεται η ανεργία. Σύμφωνα με έκθεση της Ε.Ε., το τρίτο τρίμηνο του 2009 είχαμε 450.000 ανέργους. Ο επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, Σάββας Ρομπόλης, κάνει λόγο για 700.000 και πρόσφατα ο υπουργός εργασίας Ανδρέας Λοβέρδος έκανε πρόβλεψη για 1.000.000 ανέργους μέσα στο 2010. Οι θέσεις εργασίας που χάνονται καλύπτονται ως επί το πλείστον από ανασφάλιστους αλλοδαπούς. Σύμφωνα με τη Στατιστική Υπηρεσία, το δεύτερο τρίμηνο του 2009 χάθηκαν 100.000 θέσεις εργασίας Ελλήνων γηγενών και δημιουργήθηκαν 50.000 θέσεις απασχόλησης αλλοδαπών. «Εξαιτίας της μαύρης εργασίας, το κράτος έχει χάσει περισσότερα από 10 δισ. ευρώ», εκτιμά ο Ανδρέας Κολλάς, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας της ΓΣΕΕ.

Σταδιακά, το σύστημα υγείας άρχισε να επιβαρύνεται και να εκπίπτει, η δημόσια εκπαίδευση να υποβαθμίζεται, τα γκέτο να ξεφυτρώνουν το ένα μετά το άλλο, πολυσύχναστοι κεντρικοί δρόμοι να μετατρέπονται σε «πιάτσες» πορνείας και ναρκωτικών. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι «η παράνομη μετανάστευση έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις», ενώ ο Γ.Γ. Μετανάστευσης, Ανδρέας Τάκης, έθεσε ως πρώτο στόχο την καταγραφή των παράνομων μεταναστών, την ανάσυρσή τους από την αφάνεια και την αναγνώριση των δικαιωμάτων τους μέσω ενός ειδικού καθεστώτος. «Οσο δεν εντάσσονται οι μετανάστες, επικρατούν φαινόμενα ανισότητας, αδήλωτης εργασίας, ανομίας και απώλειας πόρων από το ασφαλιστικό σύστημα», δήλωσε πρόσφατα ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος πάντως, στην παρέμβασή του στο Φόρουμ, αναφέρθηκε θετικά στη συμβολή των μεταναστών στη μείωση του εργατικού κόστους και έκανε λόγο για «αξιοποίηση της μετανάστευσης».

Ανακτήθηκε από http://portal.kathimerini.gr

Νεότερα για την εξέλιξη του ανθρώπου

Η ανθρώπινη προϊστορία ξαναγράφεται μετά από σημαντική ανακάλυψη στην Αφρική.

Η νέα ανακάλυψη απολιθωμάτων, ηλικίας περίπου δύο εκατομμυρίων ετών, στο ασβεστολιθικό σπήλαιο Μαλάπα της Νότιας Αφρικής, κοντά στο Γιοχάνεσμπουργκ, έρχεται να ρίξει νέο φως στην εξελικτική "αλυσίδα" των προγόνων των ανθρώπων.

Τα απολιθώματα προέρχονται από μια κρίσιμη περίοδο, όταν οι πρόγονοί μας άρχισαν να περπατάνε όρθιοι, να αποκτούν μεγαλύτερο εγκέφαλο, να χρησιμοποιούν εργαλεία και να αναπτύσσουν την ικανότητα της ομιλίας. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις επιστημόνων, η ανακάλυψη είναι πολύ σημαντική και μπορεί ακόμα και να οδηγήσει στο να "ξαναγραφεί" η ανθρώπινη προϊστορία, συμπληρώνοντας κρίσιμα κενά που υπήρχαν ως τώρα στις επιστημονικές γνώσεις.

Τα απολιθώματα (ένας σχεδόν πλήρης σκελετός παιδιού και επίσης διάσπαρτα οστά ενηλίκων) προέρχονται από έναν άγνωστο έως τώρα ανθρωπίδη (ανθρωποειδές), δηλαδή του εξελικτικού εκείνου κλάδου των πρωτευόντων (που περιλαμβάνουν και τους πιθήκους), ο οποίος οδήγησε στον σύγχρονο άνθρωπο. Το νέο είδος μπορεί να αποτελεί ένα ενδιάμεσο στάδιο ανάμεσα στους πιθηκοειδείς ανθρωπίδες και στο πρώτο είδος εξελιγμένου ανθρώπου, τον homo habilis.

Ανακτήθηκε από  http://www.ellispoint.gr